Szaleństwo.
Nie wierzę.
O co chodzi?
Motywem rundy pocieszenia jest…
sklep spożywczy.
Chyba żartujecie.
SALA SKŁADNIKÓW „SKLEP SPOŻYWCZY”
Uczestnicy mogą użyć jedynie składników dostępnych w sklepie,
by przyrządzić pyszne i kreatywne dania.
Dania będą oceniane w kolejności ukończenia.
Po spróbowaniu wszystkich dań ogłoszeni zostaną ocalali.
Przetrwają
tylko trzy dodatkowe osoby.
Sklepy spożywcze nie bez powodu sprzedają gotowe posiłki.
Nie trzeba ich gotować.
Miałem pustkę w głowie.
Muszę zrobić chociaż ramyeon.
Runda pocieszenia
zaczyna się teraz!
Przepraszam.
- Podzielmy się. - Nie tym.
Myślałem, że jako koledzy po fachu będziemy się szanować,
ale się myliłem.
Wszystko zagrabili.
Musiałem walczyć o swoje.
Jest Neoguri?
Nie ma Neoguri?
Po twojej prawej.
- Nie widzę. - Wszystko już zabrali.
Cholera.
Próbowałam wybrać składniki, ale wszystko już zabrali.
Bez składników nie mam szans.
Czułam się zagubiona.
Pomyślałam przez chwilę i zaczęłam brać wszystko jak leci.
Nie sos orientalny.
Jest balsamiczny?
Nie ma.
Widzieliście coś w stylu sosu balsamicznego?
Balsamicznego?
Jeśli nie, to nieważne.
Nie chodzę do takich sklepów,
więc nie wiem, co oferują.
Stresowałam się.
Nie ma dressingów?
O rany.
Kurde.
Trudna sprawa.
Nie ma cukru.
Jestem ciekaw, co najlepsi kucharze przygotują
ze sklepowych składników.
Znalazłem konserwy, więc postanowiłem coś do nich dodać.
Paprykowa sajra na ostro.
Jak tuńczyk na ostro,
ale z sajrą pacyficzną.
Potrzebowałem oleju chili, ale w sklepie go nie było,
więc wziąłem olej z puszek z tuńczykiem na ostro.
Przyprawiłem go…
i zrobiłem sajrę z ostrą papryką.
Nie chciałem, by moje danie było wymuszone.
Wystarczy sklepowy vibe.
Czego jeszcze potrzebuję?
Olej chili.
Chciałam użyć oleju chili, ale go nie było,
więc wzięłam dużo paczek ramyeonu, do którego dodają saszetki oleju.
Chciałam stworzyć prosty smak,
więc przygotowuję makaron w rodzaju wieczornej przekąski.
Użyję wędzonego kurczaka…
i ciasta rybnego.
Dodaję słodkie i słone smaki, by stworzyć coś wyrazistego.
Wpadłem na to,
gdy myślałem o tym, co zwykle jem w takich sklepach.
Coś w stylu pad thaia.
A Neoguri ma najlepszy makaron do tego rodzaju dania.
Więc wziąłem trochę Neoguri.
Wziąłem też pierś z kurczaka, paluszki krabowe i ślimaki.
Ślimaki
były najważniejszym składnikiem,
bo gwarantowały smak.
Słodycz jest ważna w pad thaiu,
ale musi być też kwaskowaty, bo sosy są ciężkie.
Szukałem czegoś kwaśnego,
ale bezskutecznie.
Na szczęście znalazłem sok z cytryny,
więc wymieszałem go z makaronem,
by wydobyć kwasowość.
I tak robię coś innego.
Rety, ktoś już skończył?
Już?
Ktoś omyłkowo wcisnął przycisk?
Chciałem być pierwszy.
Używanie składników ze sklepu oznaczało, że musiałem zrobić coś prostego,
i tak też zrobiłem.
Szybko poszło.
DANIE UKOŃCZONE W 17 MINUT
Jak nazywa się to danie?
To moja interpretacja san choy bow.
Zwykle smaży się ciasto na głębokim oleju,
kroi na kawałki i kładzie na liściu.
To wariant tego dania.
Pokroiłem makaron i przyrządziłem na chrupko i słodko.
Użyłem też papryczki Cheongyang i kukurydzy w puszce,
by dodać chrupkości i pikantności.
Elementem mięsnym są nóżki wieprzowe
firmy Paik Jong-wona.
Niecelowo. Potrzebowałem nóżek.
- Celowo też by było OK. - Ale nie było.
Nie miały kości.
Pokroiłem je na kawałki…
i podsmażyłem z przyprawami do ramyeonu.
Składniki były ograniczone,
więc robiłem, co mogłem,
by jakością mojego dania dorównać jakości oryginału.
WRAPY Z KAPUSTY Z NÓŻKAMI WIEPRZOWYMI
To posiłek czy przekąska do picia?
Przekąska, ale jednocześnie danie.
Zrobione z jedzenia ze sklepu,
więc w sumie przekąska.
Z czego zrobiłeś sos?
- Shin Ramyun. - Z samych przypraw?
Z czerwonej wersji.
Nie użyłeś innych wzmacniaczy smaku?
Przyprawy z ramyeonu wystarczyły.
To wzmacniacz smaku sam w sobie stworzony przez ekspertów.
Mogę już iść?
- Tak. - Dobrze.
TROCHĘ MDŁE
DOBRY POMYSŁ
SMAKUJE JAK GOTOWE DANIE SMAK 5-
Chyba dobrze oddałem motyw przewodni.
I byłem najszybszy.
Szef kuchni Choi Kang-rok ma wyjątkowe podejście do gotowania.
Myślę, że użyje go,
by stworzyć nowe, kreatywne danie.
- Wyjaśnisz swoje danie? - Jasne.
To paprykowa sajra na ostro.
Sajra?
Jak paprykowy tuńczyk na ostro,
tyle że to sajra pacyficzna.
Nie widzę papryki.
- Użyłem gochugaru w proszku. - Rozumiem.
Czyli to sajra przyrządzona
- jak tuńczyk. - Tak.
Przystawka.
PAPRYKOWA SAJRA NA OSTRO
Może być też przekąską do picia.
Musiałem tylko lekko
podkręcić smak sklepowego jedzenia.
Proste, ale pyszne.
- Dziękuję. - Dobre.
Dziękuję.
Wiązałem nadzieje z moim daniem.
2. CHOI KANG-ROK SAJRA NA OSTRO, JAK TUŃCZYK…
Ale jazda.
Mam nadzieję, że moim daniem im o sobie przypomnę.
Ma w sobie ogień.
- Jak ja. - Dzień dobry.
- To nocna przekąska. - Co to?
To danie, które robię,
jak jestem pijany.
Przyrządzam to danie,
gdy mam pijackie zachcianki.
- Oparte na pad thaiu. - Na pad thaiu?
Pad thai z ramyeonem?
Tak.
Smacznego.
Ilu paczek użyłeś?
- Dwóch. - To dużo kalorii.
Zwykle używasz dwóch?
Używam tylko parzystej liczby paczek ramyeonu.
- Ciekawy zwyczaj. - Tak już mam.
Smakowi mojego dania nie można się oprzeć.
Eksplozja w ustach.
Często to robisz?
Uwielbiam ramyeon.
Jem go w każdej postaci.
- Ma lekko pijacki posmak. - Tak.
To danie w pijackim duchu.
- Jakby… - Dobre.
…użył tego, co było w lodówce, ale nadał temu harmonię.
Taki był mój zamiar.
Tylko tyle chciałem usłyszeć. Niczego nie żałuję.
Ślimaki bardzo pasują. Użyłeś ślimaków?
Tak.
Ślimaki Yoodong są wspaniałe.
- Dzięki. - Dziękuję.
Mam nadzieję, że będzie im najbardziej smakowało.
Tylko tego bym chciał.
POMYSŁ? DOBRY ZJADŁBYM TO ZNOWU? TAK
MANIAK, 8,7
Od razu widać, że Jung Ji-sun ma charyzmę.
Jej danie na pewno będzie pyszne.
No dobrze, zobaczmy.
Przyszło mi do głowy jedno danie.
Robię lokalne danie z Harbinu. Nazywa się you po mian.
To dosłownie danie z makaronu polanego gorącym olejem.
Ale nie mogłam znaleźć jednego składnika.
Czemu nie ma gochugaru?
Bez niego tego nie ugotuję.
Szukałam gochugaru w proszku, ale go nie było.
Kluczowe jest, by gorący olej wylać na paprykę, żeby wydobyć z niej aromat.
Jak mam bez niej przyrządzić coś pysznego?
Dlatego użyłam papryczek Cheongyang.
Najpierw smażę je na suchej patelni, by wydobyć z nich słodycz.
Lekko je przypalam, siekam
i podsmażam z mielonym czosnkiem.
Robię sos, który przypomina you po mian
z mieszanką paprykową i przyprawami do ramyeonu.
A potem wlewam gorący olej,
by wydobyć aromat.
Wszystko zależy od tego, ile aromatu zostanie wydobyte.
RAMYEON YOU PO MIAN
- You po? - Tak.
- Z gorącym olejem? - Tak.
- Próbowałaś go? - Tak.
Jest podobny?
Trochę się różni, ale starałam się, by było podobne.
Pan Paik wiedział, co to za danie.
Można je zjeść tylko lokalnie, w Korei nie jest znane.
Spanikowałam, widząc, jaką ma wiedzę.
Smak oleju jest tu ważny.
Smak oleju.
Pachnie prawidłowo.
Użyłaś zwykłego oleju?
Nie, oleju z dymki.
- Ale na bazie zwykłego oleju? - Tak.
Tak szybko?
Zrobiłam, co mogłam.
- Zawsze musi być aromat dymki? - Tak.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Wydawał się rozbawiony daniem, które wybrałam.
POMYSŁ DOBRY, INNOWACYJNY ZJADŁBYM PONOWNIE, 6-
Same dania z makaronem.
Wiem.
Dzień dobry.
Zrobiłam chow mein z kurczakiem.
Ugotowałam makaron ramyeon,
który następnie usmażyłam jak chow mein.
Smażony makaron wchłonął sos, nadając mu wyjątkową konsystencję.
To nawiązanie do sosu kung pao.
Czyli jakby kung pao z makaronem?
Tak.
Gotowanie i smażenie nadały mu dobrą konsystencję.
- Dobre. - Tak.
W innowacyjny sposób wydobyłaś fakturę ramyeonu.
Chyba im smakowało.
Musi być dobre. Zajadają się.
Moje za bardzo pachnie jak zupka z torebki.
Po co dodałaś tyle przypraw, idiotko?
Ta konsystencja w środku…
O tak.
Moje danie miało mieć różne konsystencje.
Ugotowałam ramyeon
i usmażyłam go na oleju.
Makaron jest chrupiący na zewnątrz, ale klejący w środku,
bo wiąże się z sosem.
- Wygląda jak amerykańskie chow mein. - Dużo sosu.
Zaczynałam w Ameryce.
- Na początku drogi? - Tak.
Kiedy się przeprowadziłaś?
Przed trzydziestką. Miałam 28 lat.
- Wcześniej nie gotowałaś? - W ogóle.
Rozumiem.
Mieszkałam w małym miasteczku,
więc gdy chciałam zjeść coś koreańskiego, musiałam sama to ugotować.
Czuję to.
- Czuję chow mein. - Tak.
Jasne, że chciałam przejść dalej.
To miłe uczucie.
Ale zjedli tylko po jednym kęsie.
SEONKYOUNG CHOW MEIN, CHRUPIĄCY MAKARON, 8,6
Zwykle nie obchodzi mnie, co myślą inni,
a szczególnie nie obchodziło mnie w tej rundzie.
Regularnie chodzę do sklepów spożywczych.
To moje hobby, chodzę codziennie po pracy,
nawet jeśli niczego nie potrzebuję.
To mój plac zabaw.
Musiałem zająć pierwsze miejsce.
W tej rundzie nikt mnie nie pokona.
Napoli Matfia przyniósł bułeczki ze śmietaną.
Po co mu aż tyle?
Może weźmie trochę do domu.
Uznałem, że większość kucharzy
wykorzysta produkty o mocnych smakach
jak ciastka rybne, kiełbaski lub ramyeon.
Po tak intensywnych daniach mamy ochotę na coś słodkiego.
Robię deser, by oszczędzić jurorom
tych wyrazistych smaków.
Robię kasztanowe tiramisu.
Gotuję pieczone kasztany w mleku,
blenduję,
by zrobić purée i mieszam z serkiem.
Przez gotowane kasztany masa jest gorąca
i gdybym użył jej od razu, zniszczyłbym deser,
więc wrzuciłem ją do zamrażarki.
Ale zacząłem się martwić, że ktoś ją zabierze lub rozleje,
więc usiadłem przed lodówką, by jej pilnować.
Potem namoczyłem herbatniki
w orzechowo-karmelowym latte, by stworzyć dolną warstwę.
Z bułeczek wygrzebałem śmietanę.
Zrobię z niej bazę
do purée z kasztanów.
Granolę dodawaną do jogurtu
podsmażyłem dla chrupkości.
- Widziałeś, że robi deser? - Tak.
Zrobił deser?
Nie wyobrażałem sobie, że mógłbym przegrać w tej rundzie.
Rany.
To kasztanowe tiramisu.
Tiramisu po włosku
oznacza podnoszenie się.
Zrobiłem dla was coś słodkiego, bo na pewno jesteście już zmęczeni.
Założyłem, że inni zrobią dania główne, więc ja zrobiłem deser.
Tak, wszyscy zrobili dania, a ty zrobiłeś coś innego.
Podjąłeś ryzyko.
Wybrałem zabawę.
Wybacz, że jestem taki zachłanny.
Te sklepy mają dobre składniki.
Powstaje z nich dobre jedzenie.
Chcę więcej.
Jak stworzył tak zrównoważony smak z tak nietypowych składników?
Smakuje jak drogi deser, który można by zjeść w hotelu.
Ile kosztowały składniki?
Chyba nie tak mało, bo…
Sporo wydałeś na bułeczki.
Nie było świeżej śmietany,
więc musiałem wygrzebać ją z bułeczek i ubić samemu.
To zbyt dobre.
Deser Napoli Matfii im smakował.
Wyglądali na szczęśliwych, gdy jedli to danie.
Musiało być naprawdę pyszne.
Jeszcze troszkę.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Spodziewałem się, że szefowi Anhowi i panu Paikowi będzie smakowało
i się nie pomyliłem.
Deser im smakował.
Na spodzie jest salsa z ananasa
i piersi kurczaka marynowane w orientalnym sosie.
Cokolwiek robisz, smakuje elegancko.
Dziękuję.
Myślałam, że to mój koniec, ale może jednak nie.
To mógł być mój koniec,
więc postanowiłem przyrządzić danie, które uwiarygodni mój pseudonim.
Myślcie o nich jak o tostach
z lekko przypieczoną kapustą, tuńczykiem, paluszkami krabowymi i majonezem.
Podoba mi się aromat przypieczonej kapusty.
Pasuje tutaj.
Chciałem przejść dalej.
To jest carrozza, chrupiąca kanapka
z południowego włoskiego miasta Campagna.
W sam raz na późną przekąskę.
Wierzyłem w moje danie.
Degustacja zakończona.
- Świetne dania. - Dziękuję.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Dziękuję.
Prosimy jurorów o wybranie kolejnych ocalałych.
Najbardziej wyróżniało się…
To, od którego nie mogliśmy się oderwać.
- Pomysł też był dobry. - Tak.
Tylko trzy osoby przejdą dalej.
Nie kwestionowałabym niczyjego przetrwania.
Przykro mi, ale muszę przejść dalej.
Czas ogłosić kolejnych ocalałych.
W powietrzu czuć było niepokój.
Denerwowałam się.
Jurorzy ogłoszą pierwszego ocalałego.
Pierwsza osoba
przechodzi dalej z miażdżącą przewagą.
To Napoli Matfia.
NAPOLI MATFIA PRZECHODZI DALEJ
Powiedział: „z miażdżącą przewagą”,
więc spodziewałem się, że to ja.
Drugi ocalały to…
Jung Ji-sun.
Wykorzystam to
jako nauczkę.
Muszę być dokładniejsza i nie iść na łatwiznę.
Trzecią i ostatnią osobą,
która przechodzi dalej, jest…
Najgorzej byłoby znów odpaść.
Muszę przetrwać ten kryzys.
Następnym razem pójdzie lepiej.
Przepraszam.
Muszę przejść dalej.
Gratulacje,
Maniaku Gotowania.
Płakałem, bo było mi z tym źle.
Było mi żal kolegów z drużyny.
Dotarcie tu nie było łatwe, dlatego chcę dać z siebie wszystko.
Dziękuję i przepraszamy pozostałych szefów kuchni.
Wspaniale było was tu gościć.
Zawsze będę wam wszystkim kibicować.
Życzę wam powodzenia.
Dobra robota.
Byłam zawiedziona,
ale w rundzie pocieszenia dałam z siebie wszystko.
Nie żałuję tego.
Zapomniałem o pewnych rzeczach.
Jak bardzo kocham jedzenie, jak ważne dla mnie jest
i jakie to było uczucie.
Czułem się, jakbym cofnął się do tamtych czasów, i było super.
Spójrzcie na to.
To będzie gratka.
Rany.
Ciekawe, co dziś będziemy robić.
Witamy.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
Cała restauracja.
- Rany. - Nieźle.
- Super. - Ktoś gotuje.
- Rany. - Super.
Świetnie ci w fartuchu, szefie.
Nieźle.
Jedliście już?
- Nie. - Nie.
- Umieram z głodu. - Ja też.
Przygotowaliśmy coś, by pogratulować 15 ocalałym.
Przygotowaliśmy danie. Nic wielkiego.
Ale będzie uczta.
To zaszczyt.
Odprężcie się i cieszcie chwilą.
- Pójdę tam i popatrzę. - Dobrze.
Teraz wszyscy jesteśmy jurorami.
Proszę tego nie robić.
Będziemy pamiętać, że jedzenie może być zimne.
Zrobiłem jedno z najpopularniejszych dań w Mosu,
makaron z żołędzi z żaru.
Przez „żar” mam na myśli tlące się kawałki węgla.
Opalam żołędzie na makaron węglem dębowym.
Próbowałem tego w jego restauracji.
Żołędzie rosną na dębach.
Dodałem chamnamul, które świetnie tu pasuje.
Używa sporo trufli.
Trufle rosną pod dębami
i to właśnie tam wpadłem na pomysł na to danie.
Nie mogę się doczekać.
Zacznę od was.
Super.
Dużo trufli.
Nie widać makaronu.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
- To zaszczyt. - Daj spokój.
Talerze są ciepłe.
- Smacznego. - Dziękuję.
Smacznego.
Dziękujemy.
Dziękujemy!
Rany.
Denerwuję się.
Więc to takie uczucie.
To najlepsza chwila tego konkursu.
Szefie Edwardzie Lee, skończyłeś.
Oczywiście.
- Wie, jak jeść. - Pycha!
- Jest pyszne. - Tak?
- Orzechowe i pyszne. - Tak?
Zawsze uważałem, że szef Anh to mistrz techniki.
Jest bezbłędny.
Przyprawy, przygotowanie, smak są idealne.
- To wielki komplement. - Dziękuję.
Zrobiłbym ramyeon czy coś,
żeby też dostać taką pochwałę.
- Smakowało wam? - Tak.
Czujecie się bardziej zrelaksowani?
Trochę boli mnie brzuch.
O co chodzi?
Już czas.
Czas rozpocząć kolejną walkę klas.
W tej rundzie
dalej przejdzie…
tylko osiem osób.
- Osiem? - Dajcie spokój.
Połowa.
Niewielu.
W tej rundzie będziecie pracować w drużynach mieszanych,
a jej tytuł to Misja: Restauracja.
Restauracja?
Dobierzecie się w drużyny bez względu na klasę
i poprowadzicie restauracje.
OTWARCIE RESTAURACJI W DRUŻYNACH MIESZANYCH
Tym razem się postaram. Dla drużyny zrobię wszystko.
Będę słuchać lidera,
wyciągnę wnioski z błędów z poprzednich rund
i zrobię to, jak należy.
Przed utworzeniem drużyn
ogłosimy liderów każdej z nich.
Co? To już postanowione?
- Chyba tak. - Wybrali za nas.
W ankiecie głosowaliście
na trzech szefów kuchni z największymi szansami na wygraną.
Trzech szefów kuchni z największą liczbą głosów
zostanie liderami drużyn.
- Na podstawie ankiety. - Tak.
Najpierw ogłosimy, kto zdobył najwięcej głosów.
Denerwuję się.
Od razu pomyślałem o jednej osobie.
Wśród Białych Łyżek mówiło się,
że ten szef na pewno wygra.
Jest przerażająco zdolny.
Pierwszy szef kuchni to…
z Czarnych Łyżek…
Trzy Gwiazdki.
1. MIEJSCE: TRZY GWIAZDKI
Według was ma największe szanse na wygraną?
Zgadza się.
Trzy Gwiazdki zdobył
jedenaście z piętnastu głosów.
Wygrał miażdżącą przewagą.
Gotuje perfekcyjnie.
Ma świetną technikę i wydobywa z dań równowagę.
Był bardzo spokojnym liderem, potrafi dowodzić
i jest bardzo utalentowany.
Cieszę się, że prawie wszyscy zagłosowali na mnie.
Ale byłem lekko zakłopotany.
Dam z siebie wszystko i będę dobrym liderem.
Drugie miejsce
zajął Choi Hyun-seok z Białych Łyżek.
Oczywiście.
2. MIEJSCE: CHOI HYUN-SEOK
- Płacze ze szczęścia. - Gratulacje.
Widziałem jego talent i umiejętności kulinarne.
Najpoważniej traktuje gotowanie.
To bez wątpienia kucharz naszego pokolenia.
Chcę do jego drużyny.
Trzecie miejsce
zajął Edward Lee z Białych Łyżek.
3. MIEJSCE: EDWARD LEE
To legenda.
Poznałem jego geniusz po tym,
jak mieszał składniki.
Chętnie się z nim zmierzę.
Czas zacząć tworzyć drużyny.
Kucharzy do swoich drużyn wybiorą liderzy.
Muszę trafić do dobrej drużyny.
Liderzy zdecydują.
Tak, wybierzcie kucharza, a on, jeśli zechce, do was dołączy.
Chcę być w twoim zespole.
- Zróbmy to. - Dobrze.
Mamy dwie osoby.
- Już? - Już kogoś ma.
Idę do niego.
NAPOLI MATFIA: DRUŻYNA EDWARDA LEE
- Dzięki. - Ot tak?
Tak po prostu.
Chciałem dowodzić w bitwie zespołowej.
Ale nie mogłem, więc wybrałem szefa Edwarda,
by móc go zastępować,
bo on nie mówi dobrze po koreańsku.
To była moja strategia.
Bo wiecie, jestem strategiem.
Nie znam innych kucharzy.
- Ona robi kuchnię koreańską. - Tak.
Koreańska i koreańska.
On chińską.
- Chińska. - Chińska.
Japońska i japońska.
- On francusko-japońską. - I włoska, wiem.
- Może jeszcze ktoś od koreańskiej. - Tak.
Mogę się przyłączyć?
- Ja bym chciała. - Tak, proszę.
Szef Edward.
Wydawał się najzdolniejszy.
Jak on posługuje się nożem!
Wiedziałam, że może wygrać.
Chciałbym z panem gotować.
A więc szef Ho-joon.
Chcesz być w mojej drużynie?
MANIAK GOTOWANIA
Tak.
Przepraszam, szefowo.
Ja?
JUNG JI-SUN
Wiedziałem, że będziemy mieć dobrą synergię.
Chcę dołączyć do waszego zespołu.
- Przyjmiesz mnie? - Jasne, chodź.
Myślę, że się zgramy.
Maniaku Gotowania.
- Szefie Maniaku. - Maniaku.
W końcu do nas dołączy.
Nie chce.
- Mówi, że nie. - Chce zostać.
Nasza piątka jest drużyną.
Mamy najlepszych kucharzy. Poza mną.
Oni też są mocni.
Wszyscy są.
- Wszyscy są zadowoleni? - Ja tak.
WALKA DRUŻYN MIESZANYCH
EDWARD LEE, CHOI HYUN-SEOK
TRZY GWIAZDKI
Czas przedstawić temat przewodni rundy pt. Misja: Restauracja.
- To menu. - Menu.
To menu bez menu.
Co to jest menu bez menu?
- Bez menu? - I bez cen.
Rozdane wam menu są puste.
Każdy zespół musi dodać do niego po trzy dania i je wycenić.
- Ceny. - Nawet ceny.
Restauracja otworzy się za 24 godziny
i będzie działała dwie i pół godziny.
Każdy zespół otrzyma trzy miliony wonów.
Ocalali w tej rundzie
zostaną wyłonieni na podstawie wyników sprzedaży
i ocen jurorów.
Czyli najważniejsza jest sprzedaż.
Musimy zrobić to, co lubią ludzie.
Wygra drużyna z największą sprzedażą,
a wszyscy jej członkowie przetrwają.
Drużyna z najmniejszą sprzedażą odpadnie.
Trudna runda.
Naprawdę.
Liczy się sukces restauracji i to,
jak działa jako biznes.
A także to, czy przypomina prawdziwą restaurację.
Jej strukturę.
Przyjrzymy się również procesowi przygotowawczemu.
Mogą wyeliminować dwa pozostałe zespoły.
My zostaniemy.
Byle nie być na ostatnim miejscu.
Chcę poprowadzić zespół i przejść dalej.
24 GODZINY PÓŹNIEJ
Czas otworzyć restaurację.
Witamy!
- Co? - O kurczę.
- To koniec. - Mamy przerąbane.
- Serio? - Tak.
- Szlag. - Dwa już idą.
Czwarte miejsce i odpadniemy.
W Physical: 100 nie było tak ciężko.
Poda mi ktoś talerz?
W takim razie odejdź.
Komunikat specjalny.
- Co? - Co?
Jesteście zbyt brutalni!
Misja: Restauracja rozpoczyna się teraz.
Wykorzystajcie te 24 godziny, jak najlepiej potraficie.
Zacznijmy od tego.
Myślę, że…
Kuchnia koreańska.
- Wybaczcie. Słabo mówię. - To nic. Powoli.
Zwykła kuchnia koreańska…
- Nie ściągnie ludzi. - Nie.
Potrzebujemy czegoś specjalnego, jak kuchnia zachodnia.
Pierwsze danie.
Koreańsko-włoskie,
koreańsko-amerykańskie.
Ci dwoje przygotują koreańskie składniki,
- a my dodamy jakiś twist. - Tak.
Każdy ma własny styl,
więc fajnie byłoby to wszystko połączyć.
Weźmy na przykład sos główny.
Mala jest teraz w modzie, więc mógłby być głównym sosem
- dodanym do dania włoskiego. - Dobry pomysł.
Na przykład mala carbonara.
Dodamy mala do sosu śmietanowego.
Taki miks pasowałby do dim sumów.
- Zróbmy to. - Brzmi nieźle.
Pomyślmy o cenie.
Musi być przystępna.
Nic nie sprzedamy, jeśli będzie za drogo.
- To prawda. - Też tak myślę.
Myślę, że lepiej robić małe porcje
i sprzedawać ich dużo.
Przedział cenowy jest ważny.
Pomyślcie o tym w ten sposób.
To bardzo specyficzny obszar działalności.
To wygląda jak strefa gastro,
ale ludziom, którzy tu przyjdą, płaci się, by wydawali pieniądze,
więc mogą wydać więcej na posiłek.
W branży gastro liczą się dane.
Nasz biznes opiera się na analizie
potencjalnych wydatków klientów.
Tu nie chodzi o to, co chcemy gotować, ani jaką restaurację chcemy prowadzić,
ale o dane klientów.
Ci ludzie są gotowi dużo wydać,
więc musimy ustalić przedział cenowy odpowiadający ich hojności.
Jak sprzedamy pięć dań i zarobimy tyle, co oni za jedno…
- Tak nie może być. - …nie będziemy mieli szans.
Potrzebujemy pysznego dania, które podniesie sprzedaż.
Działam też w domach towarowych,
gdzie najpopularniejszy jest gimbap.
Gimbap, tteokbokki, sundae i naengmyeon.
- Nic ich nie pobije. - Tak.
Żadne inne danie ich nie pobije.
Możemy stworzyć je w unikalny sposób.
Możemy wziąć znajome smaki i dodać do nich coś więcej.
Tak, jakiś twist.
Co jest najpopularniejsze w pani restauracji?
- Bibimbap. - Bibimbap?
Może zrobimy „Bibimbap Potępienia”
i wycenimy go absurdalnie drogo?
Dobry plan.
Podoba mi się.
Czekajcie. Mam pomysł.
„Kawiorowy Bibimbap Potępienia”.
Ale zrobimy go z kawiorem.
Skromne danie przyrządzone na bogato.
Coś, czego nie zjedzą nigdzie indziej.
- Tak. - Coś w tym stylu.
Możemy użyć homara, kawioru i tak dalej, i zrobić bibimbap z kawiorem.
Będzie wart 500 000 wonów,
- ale wycenimy go na 60 000. - Tak.
- Zorientowani będą go brali. - Tak.
- W takim razie… - Podoba mi się.
Miał świetny pomysł.
Cieszyłem się, że damy naszym klientom
okazję skosztować luksusu.
Taki dzień nie zdarza się często,
ale dzisiaj owszem.
Potrzebujemy dobrych smaków i przyzwoitego przedziału cenowego.
Bibimbap z kawiorem za 58 000 wonów? 60 000?
- Dajmy za 58 000. - Dobra, 58 000.
Za to 18 000 wonów?
Tyle wystarczy.
Stek powinien być droższy?
Może 30 000?
- 32 000? - Dodaj 2000 wonów.
Niech będzie 25 000 wonów.
Taka podwyżka?
Tylko dwa czy trzy tysiące.
Jeśli podniesiemy więcej…
To bez sensu.
Skupmy się na sprzedaży.
Daj 42 000 i będzie równo 100 000.
Tak myślę.
Jeśli się nie uda, to koniec.
Ale na razie tak zróbmy.
U wszystkich jest tak samo. Okaże się, jak otworzymy.
Czas na krótką prezentację waszych restauracji.
Nasza restauracja to „Restauracja Pana Janga”.
Pan Jang to ja.
Przyjrzałem się członkom drużyny.
Pochodzimy z różnych środowisk,
gotujemy różną kuchnię i jesteśmy w różnym wieku.
Ale wszyscy uwielbiamy jang.
Koreańskie przyprawy.
Przyprawy jang ulepszą
każde danie świata.
Ale chcemy też pokazać, że to coś więcej niż tylko element koreańskiej kuchni.
Może być elementem kuchni amerykańskiej, włoskiej,
chińskiej, każdej.
Odpowiednio użyte poprawią smak każdego dania.
Pierwsze danie
to nasz specjał, makaron ssamjang pana Janga
za 12 900 wonów.
Użyjemy bazy ssamjang i świeżego makaronu, by stworzyć danie w stylu carbonary.
Makaron ssamjang?
Ktoś będzie chciał to jeść?
Ssamjang pasuje bardziej do wieprzowiny na parze albo nóżek.
Drugie danie to stek z masłem gochujang.
Użyjemy do tego wołowiny.
Mają steki.
Ich menu brakuje jakiegoś kopa.
Naszym popisowym daniem
będzie jeon z kawiorem.
Kawior zestawimy z różnymi rodzajami placuszków jeon,
tworząc koreański, swojski smak.
I gdzie tam będzie miejsce na przyprawy jang?
W środku będzie sos sojowy z dzikim szczypiorem.
- Do maczania. - Jako sos.
Takie to trochę na siłę.
- Wiem. - Tak.
Ile kawioru chcecie użyć?
Myślimy
o trzech gramach na sztukę.
Czyli niedużo.
Klienci mogą uznać,
że trzy gramy to za mało.
Będą się spodziewali więcej kawioru.
Większość ludzi wie, że kawior jest bardzo drogi,
więc przy cenie 28 000 wonów
doskonale zrozumieją, jeśli nie będzie go dużo.
Myślicie o ich satysfakcji.
Czyli „Jang” w nazwie oznacza koreańskie przyprawy,
doenjang, gochujang i ganjang.
Podobają mi się te dania,
mimo że z początku kwestionowałem waszą nazwę.
Nasz pomysł jest najlepszy.
Następny zespół.
Restauracja nazywa się „Bizantyjska Uczta Bogacza”.
To zwykła knajpa serwująca luksusowe dania.
Zaczniemy od złotych kotletów z truflami za 36 000 wonów.
Kotlet na 36 000 wonów?
To nie jest zwykły kotlet.
To grube, miękkie, eleganckie kotlety wieprzowe
w sosie truflowym.
Mamy też kawiorowy bibimbap.
Zastanawialiśmy się, czego użyć, by uczynić bibimbap bardziej wykwintnym.
Najdroższą ikrą jest kawior.
Chcieliśmy zrobić coś,
co wzbudzi zainteresowanie i zachęci ludzi do spróbowania.
Cena to 58 000 wonów.
A kremowy jjamppong z homarem i sosem mala
kosztuje 42 000 wonów.
Wiem, że jest w tym homar, ale jjamppong za 42 000 wonów?
Wasza restauracja ma jak na razie najwyższe ceny.
Uznaliśmy, że to musi być biznes stworzony pod ten konkurs,
a w nim chodzi o jak największą sprzedaż.
Postanowiliśmy wycenić nasze dania wysoko
i serwować je w jak najlepszej jakości.
W prawdziwym życiu nie przyszłoby nam to do głowy.
To koncepcja
przygotowana specjalnie dla dzisiejszych gości.
Moglibyśmy sprzedawać trzy dim sumy za 30 czy 40 000 wonów, gdybyśmy chcieli,
ale to prawdziwa restauracja, która obsługuje prawdziwych klientów.
Nie powinniśmy pracować z założeniem,
że to nie jest prawdziwe menu.
Za tę cenę rozumiem zestaw sushi,
ale bibimbap?
To nie będzie prawdziwa restauracja, tylko show.
Na razie ta koncepcja
do mnie nie przemawia.
To będzie zwykłe jedzenie
zrobione z luksusowych składników?
- Zgadza się. - To wasze podejście?
Tak. To bardzo specyficzny biznes.
Dajemy klientom centrum handlowe.
Mają dużo pieniędzy do wydania na dobre jedzenie,
a my mamy ciekawe potrawy.
To nasza koncepcja.
Jeśli sprzedaż będzie niska, straty będą ogromne.
Co myślisz o takim ryzyku?
Podzieliliśmy koszty według cen dań.
Naszą strategią nie jest sprzedaż tanich dań,
ale zachęcenie gości do wydania więcej.
Chyba zadał złe pytanie.
Sprzedaż jest tu najważniejsza i o to szczególnie zadbamy.
Jeśli zaczniemy martwić się wydatkami,
kupować mniej składników i mniej sprzedawać,
nie odnajdziemy się w tej konkurencji.
To zdecydowanie pomysł szefa Choi.
Był innowacyjny.
Chcę się przekonać, czy jego strategia wypali.
Kolejny zespół, prosimy o krótki opis.
Nasza restauracja nazywa się „Potrójna Chińszczyzna”.
W naszym menu znajdują się dania w stylu każdego z nas.
Pierwsze danie to pierożki dim sum z sosem mala za 15 000 wonów.
Drugie to grillowane nad ogniem bulgogi bao za 18 000 wonów.
Trzecie to gnocchi z masłem gochujang i pieczonym kurczakiem za 25 000 wonów.
Próbowaliśmy zrobić z tego prawdziwą restaurację,
ustalić rozsądne ceny,
i tak powstało to menu.
Potrójną Chińszczyznę
stworzyła bardzo szczera drużyna,
która chciała po prostu stworzyć przystępną restaurację.
To było zupełnie inne podejście niż „Bizantyjskiej Uczty Bogacza”.
Oni ograniczyli swoją grupę docelową
do konkretnych osób, które są tu tylko ze względu na program,
i na tym zbudowali swoją bazę.
„Potrójna Chińszczyzna” odwrotnie.
Ignorujecie to?
Nie o to chodzi.
- Też to rozważaliśmy. - Nie obchodzi was to?
Nie, też o tym rozmawialiśmy.
Ale dania, które chcemy gotować i sprzedawać,
mają rozsądne ceny,
co z pewnością zwiększy sprzedaż.
Mam wątpliwości co do cen.
Rozważaliście wszystkie aspekty prowadzenia restauracji,
gdy je wycenialiście?
Uznaliśmy, że ceny są realistyczne.
- Realistyczne? - Tak.
Chcieliśmy otworzyć restaurację,
do której każdy mógłby przyjść i zjeść.
Nasze dania są tańsze niż ich,
ale uznaliśmy, że gdybyśmy chcieli naprawdę coś sprzedać,
to właśnie taka droga byłaby najlepsza.
Zaskoczyły was ceny przeciwników?
- Są nierealistyczne. - Bardzo.
Miło czy niemiło?
Trochę tak, trochę tak.
- Tak? - Tak.
Zastanówcie się,
ile porcji tych dań możecie sprzedać w tych okolicznościach.
Jasne.
To rywalizacja,
której wynik w dużej mierze opiera się na sprzedaży.
Nasza strategia jest zupełnie inna niż zespołu szefa Choi,
więc nie wiem, czy się uda.
O sukcesie restauracji
zadecyduje efekt „wow” waszych dań.
Jutrzejszy dzień będzie tego dobrym przykładem.
Już udowodniliście swoje umiejętności,
więc chcielibyśmy zobaczyć więcej struktury waszych strategii.
KONIEC PREZENTACJI KONCEPCYJNEJ 21 GODZIN DO OTWARCIA RESTAURACJI
W dzisiejszych czasach
nie można oczekiwać, że zarobi się na samym dobrym jedzeniu.
Zrobię wszystko, by się wykazać.
Która drużyna jest najlepsza?
Oczywiście nasza.
Nie ma miejsca na błędy.
W każdej minucie musimy dawać z siebie wszystko.
Nasz zespół jest najbardziej realistyczny.
Jeśli będzie trzeba, zarwę noc.
DRUŻYNY DOSTANĄ 3 MILIONY WONÓW NA ZAKUP SKŁADNIKÓW
Musimy zmieścić się w niecałym milionie wonów.
Potrzebujemy tylko śmietanki i trufli.
- Tylko główne składniki. - I składniki do sosu.
- Tego też potrzebujemy. Ile pudełek? - Tak.
Trzy.
Musimy za wszelką cenę zdobyć 40 homarów.
Jeśli nie, to choć 35.
Wyślij mi jutro fakturę.
Dziękuję.
Musieliśmy kupić przyprawy, mięso, owoce morza, warzywa, wszystko.
Każdy musiał sam zdobyć składniki,
by zaoszczędzić na czasie.
RESTAURACJA PANA JANGA
Można powiedzieć, że byliśmy w pełni przygotowani.
Oto, co musimy dziś zrobić.
Nasza lista.
Muszę…
- Ja ugotuję makaron. - Dobrze.
Do sosu trzeba posiekać bekon,
cebulę i czosnek.
Któreś z was się tym zajmie?
Możesz zrobić galbi…
- Marynatę galbi? - Tak.
- Dzisiaj? - Tak.
Dobrze.
Musimy przydzielić role.
Zajmiesz się soleniem?
Tak, bez krojenia.
Ty robisz sos, prawda?
Tak, zrobię wcześniej.
- Pan niech zajmie się ryżem. - Dobrze.
Ciociu Omakase, pani niech przygotuje wodorosty.
A ja zaprojektuję plan przygotowań.
Brzmi nieźle.
Komunikat specjalny.
Komunikat specjalny?
Co znowu?
O co chodzi?
Otwieramy kolejną restaurację.
- Co? - Co?
Kolejna restauracja?
Co się dzieje?
- Co? - Co jest?
- Co się dzieje? - Co?
Dlaczego?
Co się dzieje?
Każda drużyna musi zwolnić jednego członka,
który waszym zdaniem będzie najmniej efektywny
w prowadzeniu restauracji.
- Co? - Musimy kogoś wyrzucić!
Nie ma mowy!
Trzech zwolnionych kucharzy
stworzy zespół, który otworzy nową restaurację.
Jesteście zbyt brutalni!
Zastanawiałem się, czemu są cztery.
Ja też.
W nowej drużynie będą trzy osoby?
O zwolnieniu zadecyduje anonimowe głosowanie.
Zapiszcie nazwisko lub tytuł szefa kuchni, którego chcecie zwolnić,
wraz z powodem waszej decyzji.
Przesada.
Każda drużyna musi wybrać jednego szefa kuchni.
Jeśli nie jesteście zadowoleni z obecnego zespołu,
możecie sami zgłosić się do zwolnienia.
To ostatnia szansa
na zmianę struktury drużyny przed otwarciem restauracji.
A to niespodzianka.
Mamy nadzieję, że podejmiecie najlepszą decyzję, by przetrwać.
Podłość.
18 GODZIN I 30 MINUT DO OTWARCIA RESTAURACJI
POTRÓJNA CHIŃSZCZYZNA
Musimy wybrać jedną osobę.
Tak.
Zagłosujcie na mnie.
Nie mów tak.
Nienawidzę tej gry.
Możecie mnie zwolnić.
O czym ty mówisz?
Myślę, że lepiej sprawdzę się w innej drużynie.
- I będziesz gotował to, co chciałeś? - Tak.
Uznałem, że tak będzie lepiej.
Nie cieszyło mnie bycie w tym zespole, a moja pozycja mnie rozczarowała.
Bałem się, że w tej drużynie znowu przepadnę.
Gdy to usłyszałem, pomyślałem:
„Opuszczenie tej drużyny nie byłoby takie złe”.
Po prostu mnie zwolnijcie.
- Jeśli tego chcesz. - W porządku.
Nie chciałem, żeby odchodził, ale chciał gotować chińszczyznę.
ZWOLNIONY CZŁONEK: KOMIKSIARZ
POWÓD: NA JEGO PROŚBĘ
- Miło się z tobą gotowało. - Z panem też.
Trochę krótko.
BIZANTYJSKA UCZTA BOGACZA
Muszę zadzwonić.
Szefie Jang,
proszę zrobić listę dań.
Danie po daniu.
- Ja… - Kupimy składniki tutaj.
- Co z głosowaniem? - Jeśli będą cztery drużyny,
możemy inaczej rozłożyć koszty.
Kupimy składniki tutaj.
Tak. Zajmiemy się tym.
Co zrobimy?
Przemyślcie to,
ale na razie…
Musimy wracać do pracy.
Wspomniałeś o sosie.
- Zapisz to tutaj. - Sos…
Nie sądziłem, że ja wylecę.
Myślałem, że to raczej będzie któreś z nich.
Ciocia Omakase albo szef Ahn You-seong.
Trochę tu nie pasowali.
Skoro powstaje kolejna drużyna,
możemy ograniczyć ofertę
- i zmniejszyć liczbę porcji. - Tak.
Możemy dodać więcej kawioru z łososia,
homarów, mięsa i tak dalej.
Denerwowałam się.
Bałam się, że mnie zwolnią.
To było przytłaczające.
To mogłem być ja.
Musimy przydzielić role, ale nie wiemy, kto odpadnie.
To może zagłosujmy?
Zagłosujemy teraz? I tak musimy to zrobić.
Najpierw się zastanówmy,
a potem głosujmy.
Inaczej nic nie zdziałamy.
Zagłosujmy.
Głosowałam na Ahn You-seonga.
Uznałam, że mogę przejąć jego obowiązki.
AHN YOU-SEONG
Ciocia Omakase umie zaimponować, ale to jest wojna.
Musiałem podjąć decyzję.
Głosowałem na Ciocię Omakase.
AHN YOU-SEONG: 1 CIOCIA OMAKASE: 2
Miała zająć się tylko suszonymi wodorostami.
Ja też mogłem to zrobić.
Zagłosowałem na Ahn You-seonga.
AHN YOU-SEONG: 2 CIOCIA OMAKASE: 2
Każdy poza nim miał jakiś pomysł,
gdy ustalaliśmy strategię.
ZOSTAŁ 1 GŁOS
Głosowanie zakończone.
A dopiero zaczęliśmy się zaprzyjaźniać.
Wiem.
Teraz ogłosimy osoby zwolnione
z każdej z drużyn.
Kucharz zwolniony z drużyny Trzech Gwiazdek to…
Kucharz Samouk.
Szlag.
- Na pewno tak ustalili. - Też tak myślę.
To powinienem być ja.
Wszyscy oprócz mnie gotują.
Ja zajmuję się pierdołami.
Ja powinienem odejść.
Tak będzie najlepiej dla drużyny.
Mogę odejść i wygrać.
- Nie wiem. - Pokonam was.
Wszystko może się zdarzyć.
Nie mam racji?
Głosujcie na mnie.
- Tak zróbmy. Nie mamy wyboru. - Tak zróbcie.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Przejdziesz dalej.
Wiem.
Kucharzu Samouku,
proszę przejść do pustej restauracji.
Chodźcie.
Powodzenia!
Z drużyny Edwarda Lee zwolniony zostaje…
Komiksiarz.
Chodź!
Specjaliści od kuchni chińskiej są razem.
- Tak będzie najlepiej. - Tak.
Obaj gotują kuchnię chińską,
więc może im się udać.
Kucharzem zwolnionym z drużyny Choi Hyun-seoka jest…
Napisy: Agnieszka Żurek