Runda Mięsa.
Głosowanie zakończone.
Szefie Anh, prosimy o opinię.
W waszych wołowych jeon
wyraźnie czuć rękę każdego z was.
Odkrywanie waszego stylu w tym daniu przyniosło mi wiele przyjemności.
Było pyszne.
W wołowych jeon Czarnych Łyżek
wyczułem olej chilli i coś cierpkiego.
Jakby zawinięto je w naengchae.
Zgadł pan, użyliśmy ciepłego syczuańskiego sosu naengchae.
Dokładnie o taki smak nam chodziło.
- Dogodziliście mi. - Tak.
Mam też pytanie o hong shao rou.
To bardzo ciekawe danie.
Nigdy nie jadłem go z ziemniakami.
Nie sądziłem, że do siebie pasują,
dlatego smak pozytywnie mnie zaskoczył.
Wymieszaliście bulion hong shao rou z ziemniakami?
Najpierw robiliśmy purée w stylu zachodnim,
ale uznaliśmy, że nie pasuje do duszonej wieprzowiny.
Jeden z członków zespołu wpadł na pomysł, by dodać bulionu.
Spróbowaliśmy i okazało się pyszne,
więc uznaliśmy, że to dobry wybór.
Dokonaliście najlepszych wyborów, wprowadzając poprawki
na każdym etapie.
Forsowałem ten pomysł, bo wiedziałem, że będzie dobry.
Całe szczęście to był dobry wybór.
Ja nie nalegałam na mój pomysł.
On na swój bardzo i na szczęście okazał się on dobrym wyborem.
Najpierw ujawnimy wyniki głosowania dwóch sędziów.
Najpierw my?
Ujawnijcie drużynę, którą wybraliście.
Dlaczego?
Niezręcznie.
Proszę, Czarne Łyżki.
Powinni liczyć nas z innymi.
PAIK JONG- WON ZAGŁOSOWAŁ NA DRUŻYNĘ CHO EUN-JU
Dodatki na wołowych jeon były dobre,
ale smak był zbyt intensywny i nie czułem smaku mięsa.
Dlatego głosowałem na hong shao rou.
Wieprzowina była dobrze ugotowana i miała egzotyczny posmak.
ANH SUNG-JAE ZAGŁOSOWAŁ NA DRUŻYNĘ TRZECH GWIAZDEK
Do samego końca
byli bardzo konsekwentni w procesie gotowania.
Dzięki pracy zespołowej stworzyli smaczne danie.
Wynik głosowania jurorów to jeden do jednego.
Jak zwykle niezgodni.
Czas ujawnić
wyniki głosowania wszystkich 100 jurorów.
Teraz?
O rety.
- Wyrównana walka. Zaraz, co? - Więcej głosów na Czarnych.
- Więcej głosów na Czarne Łyżki. - To my.
Nie ma mowy.
Co się dzieje?
Drużyna Trzech Gwiazdek: 45 głosów.
Drużyna Cho Eun-ju: 45 głosów.
Idą łeb w łeb.
ZOSTAŁO 10 GŁOSÓW
Serio?
Który zespół zwyciężył w rundzie Sali Mięsa?
Drużyna Trzech Gwiazdek: 55 głosów.
Drużyna Cho Eun-ju: 45 głosów.
Cała drużyna Trzech Gwiazdek przechodzi dalej!
Dziękujemy!
- Dobra robota! - Dziękuję!
- Mam łzy w oczach.
Aż mam dreszcze.
Płaczą.
Zwycięska drużyno, proszę o kilka słów.
Brak mi słów.
Nie płakałem, gdy pokonałem wielkiego Lu Chinglaia.
Ale wygrana w zespole rozłożyła mnie na łopatki.
To łzy radości.
Stworzyliśmy świetne danie dzięki fantastycznej współpracy
i ich zaufaniu do mojego przywództwa.
Dziękujemy, że smakowało wam nasze danie.
Gdybym tylko lepiej dobrała członków zespołu.
Kiedy mnie spytali, czy chcę zmienić drużynę,
powinienem był skorzystać.
Szlag by to.
SALA MIĘSA
WSZYSCY CZŁONKOWIE DRUŻYNY TRZECH GWIAZDEK PRZECHODZĄ DALEJ
Czas na rundę Sali Owoców Morza.
Drużyna Choi Hyun-seoka z Białych Łyżek
kontra drużyna Szefa Sparka z Czarnych Łyżek.
Drużyna doświadczonych
kontra drużyna nietypowych.
Są tu kucharze z większym doświadczeniem,
którzy całe życie pracują w kuchni.
Więcej doświadczenia to większy talent.
EDWARD LEE, 31 LAT STAŻU
NAM JEONG-SEOK, 24 LATA STAŻU
Jest tu dwóch szefów kuchni japońskiej, którzy są mistrzami krojenia.
Owoce morza to dla mnie łatwizna.
Umiem przyrządzać owoce morza.
Czuję się pewnie.
- Kto powinien być liderem? - Ty, szefie Choi.
- Zdecydowanie. - Masz doświadczenie.
Dasz sobie radę ze wszystkim.
Jeśli przegramy, będzie na mnie.
Wyjdę na idiotę. Matoła.
Biorę za to pełną odpowiedzialność.
W zamian jako lider będę musiał wyznaczyć nam ścieżkę
i poprowadzić nią cały zespół.
Robię to od 19 lat, a jestem najmłodszy w drużynie.
Co dopiero oni.
Zauważyłem, że kucharze z Białej Łyżki
byli średnio w wieku moich rodziców.
Na pewno są zmęczeni.
Wygramy i pozwolimy im wrócić do domu.
Zebraliśmy najlepszą drużynę.
Jesteśmy jak Avengersi.
SZEF SPARK BISTRO SPARK
Jesteśmy młodzi i odważni.
NAPOLI MATFIA VIA TOLEDO PASTA BAR
Pseudonim Bogini Kuchni Chińskiej
wskazuje na jej specjalizację, zupełnie inną niż nasze.
Nasze danie będzie ciekawe.
Kto z naszej piątki powinien być liderem?
- Najstarszy? - Najbardziej doświadczony.
Dobrze.
Musimy zaufać sobie nawzajem i skupić się na swoich rolach,
by zrealizować nasze danie.
Bitwa drużynowa Drużyn Morskich
rozpoczyna się teraz.
Do dzieła!
- Do dzieła! - Jazda!
Powodzenia!
- Do dzieła. - Tak!
- Słuchajcie mnie. - Tak, szefie!
Zobaczmy.
- Ryba to podstawa. - Jasne.
- Zapiszę sobie nasze pomysły. - Dobrze.
W czym jesteście dobrzy?
Jakiekolwiek danie przychodzi wam do głowy.
Druga drużyna już działa.
Czas na ryby!
Szybko.
Ale się spieszą! Dalej!
Dobrze.
O nie, zabierają wszystko.
Bierzcie wszystkie!
- Nie martwcie się. Skupcie się. - Racja.
- Bez pośpiechu. - Tak.
Najpierw…
Zabierają wszystkie przegrzebki. Idę tam.
- Potrzebuję przegrzebków. - Nie, czekaj. Poczekaj chwilę.
- Przegrzebki? - Jeszcze nie.
- Nie szkodzi. - Ich taktyka to branie wszystkiego.
Biorą wszystko jak leci.
- I słusznie. - Dosłownie.
Nie ma już przegrzebków dla Czarnych Łyżek.
- Zabrali wszystkie przegrzebki. - Wszystkie.
- Zabrali wszystko? - Tak.
Staruszkowie grają nieczysto.
Połóżmy je tutaj.
Tutaj.
Musimy wygrać, ale brakuje składników.
Skorupiaki mają bogatszy smak niż ryby,
ale policzyliśmy i było ich za mało.
Uważam, że umiejętność wybierania
dobrych składników przekłada się na umiejętności kucharza.
Co jest ważniejsze w kuchni niż kucharz?
- Składniki. - Tak.
Najpierw przyniesiemy składniki.
- Szefie, przynieś wszystkie przegrzebki. - Dobrze.
- Dobrze.
Szefie, weź 70% małży.
Wy dwoje,
- siedem fląder japońskich. - Siedem.
- Zaczynajmy. Najpierw składniki. - Dobrze.
Uznaliśmy, że zyskamy przewagę,
najpierw zbierając składniki i tworząc z nich przepis.
Przegrzebki są uniwersalne.
- Można z nich zrobić wszystko. - Tak.
Nie ma 100, więc musieli wziąć wszystkie.
Zgadza się.
To przesada.
Czemu tyle biorą?
No dobra.
Czekaj, szefie.
- Szefie? - Dobrze.
W porządku.
- Zostały ośmiornice? - Skupmy się na jednym składniku.
- Bez obaw. - Jednym głównym.
Zabrali wszystkie małże i przegrzebki, więc to odpada.
Możemy użyć
- ryb i ośmiornic. - I ośmiornic.
- Ale wielka. - To wielka flądra japońska.
Waży około 3,5 kilograma.
Zabierają wszystkie ryby.
Wybierzmy naszą rybę. Dorada?
- Brzmi nieźle. - Chodźmy po nią.
- Dorady i ośmiornice. - Najpierw musimy wybrać danie.
Ja pierdolę, dobra.
Posłuchajmy lidera.
Najpierw weźmy dorady i ośmiornice.
- Potem zobaczymy. - Tak zróbmy.
Dobra.
Faceci, chodźcie ze mną po doradę.
Ja rzucę okiem na sosy.
Wybraliśmy go na lidera,
ale łatwo dawał sobą kierować innym.
Nie obchodziło mnie, że Białe Łyżki zabierają składniki.
Mogliśmy wziąć to, co zostało. Po co martwić się tym, co zabrali?
Najpierw chciałem wybrać danie.
Muszę zabrać ośmiornice.
Za tobą jest kosz. Tutaj.
Czarne Łyżki używają dorady.
Wybór składników jest kluczowy w tej rundzie.
Powinno wyjść po 20 kawałków na rybę.
- Siedem wystarczy. - Siedem?
Tak.
- Czemu to nie… - Też nie mogę jej złapać.
Mam.
Masz?
Ile mamy?
- Jeszcze jedna. - Jedna.
- Mam. - Dobra.
Dobra.
- Dobra. - Przynieście je.
Wszystko gra.
Dobrze.
Mamy osiem albo dziewięć.
Musimy się skupić na zrobieniu 100 porcji.
Dobrze.
Czemu to wziął?
- Odłóżcie składniki i chodźcie. - Omówmy to.
- Tak. - Powinniśmy.
Wzięli składniki, zanim wybrali danie?
To dobra strategia.
- Dzisiaj przyrządzimy… - Tak?
- Chcemy opowiedzieć historię itd. - Tak.
- Powinniśmy zrobić koreańskie danie. - Dobrze.
Zadaniem lidera jest poprowadzenie drużyny do zwycięstwa.
Próbowałem wymyślić przepis, który zapewni nam sukces.
- Halibutowa zupa z wodorostów. - Dobrze.
- Zupa halibutowa…
Halibutowa?
To była flądra.
HALIBUTOWA ZUPA Z WODOROSTÓW Z FLĄDRĄ?
Zmartwiłem się, gdy usłyszałem, co robimy.
Widzieliśmy, co stało się w pierwszej rundzie.
Sos jest miękki. Wieprzowina jest miękka.
Brakuje tekstury.
- Musimy wyznaczyć kogoś… - Nie kłóćcie się.
…kto każdemu przydzieli rolę.
- Źle to wygląda. - Powinni słuchać liderki.
Postanowiliśmy słuchać lidera bez względu na wszystko.
Ściśle stosowaliśmy się do poleceń naszego lidera.
- Najpierw musimy się przygotować. - Dobrze.
Wy umiecie robić sashimi.
- Pokrójcie flądrę. - Robi się.
- Ktoś przyrządzał małże? - Ja.
Świetnie, obierz małże.
- Mam wyczyścić przegrzebki? - Tak.
To tyle z przygotowań. Potem zaczniemy gotować.
Porozmawiajmy tutaj.
Najpierw weźmy to.
Może najpierw wszystko ustalimy?
Dobry pomysł.
- Szefie, porozmawiajmy najpierw. - Tak.
Mamy mnóstwo czasu.
Wzięliśmy składniki, nie wiedząc, co będziemy gotować.
Powiedziałem: „Wybierzmy danie i obmyślmy plan”.
Rzecz w tym, że Biali zabrali już najważniejsze składniki.
- Zabrali przegrzebki. - Chciałem ich użyć.
Zabrali wszystko i zrobili nas na szaro.
Musimy wykorzystać to, co mamy,
by przygotować coś lepszego od nich.
- Zróbmy to, w czym jesteśmy dobrzy. - Tak.
- Dobrze.
Mamy trzech włoskich kucharzy. Może risotto?
- Z małżami i ośmiornicą. - Brzmi nieźle.
- Z owocami morza. - Myślałem
o pomidorowym z owocami morza,
ale z odrobiną oleju mala w chińskim stylu,
by nadać głębi i pikantnego posmaku.
- Zapiszmy. Risotto pomidorowe. - Risotto z bulionem z dorady.
Nie jestem pewien co do risotto.
Widzę, że już działają, ale skupmy się.
Myślicie, że risotto to dobry wybór?
Ja myślałem o jakimś bardziej suchym daniu w stylu chińskim.
- Będzie zbyt chińsko. - Tak.
- Trzeba harmonii. - Risotto?
- Z owocami morza. - I baza pomidorowa?
- Mamy w tym doświadczenie. - Jeśli wybierzemy sos,
nie będzie już odwrotu.
Zdecydowaliśmy się rozwijać danie w trakcie gotowania.
Przetestujemy to.
- Wyfiletuj rybę i zobaczymy. - Zrób to.
Ty weź rybę, a ty ośmiornicę.
- Ja risotto. - Ja ośmiornicę.
- Pozostałe składniki… - A sos?
- Użyjemy oleju. - Oleju chili.
Na bieżąco będziemy wymyślać składniki.
Co mamy dziś w menu?
Halibutową zupę z wodorostów.
- Zupa z wodorostów? - Tak.
Gotujemy halibutową zupę z wodorostów jako danie rybne.
To nie flądra japońska?
- Tak. - Tak.
To nie powinna być zupa flądrowa?
Nazwa waszego dania jest przypadkowa.
To prawda.
Podchodzę
z ciekawością i słyszę: „halibutowa zupa z wodorostów”
Nie było halibuta,
więc zastępujemy go flądrą japońską.
Bulion z halibuta jest słodszy,
w porównaniu z nim flądra jest mdła.
Ale możemy go poprawić przegrzebkami i małżami.
Dobrze imitują słodycz i bogactwo halibuta.
To jak powiedzieć: „Chcę ryżankę ze słuchotkami,
ale mam tylko muszle, więc muszą mi wystarczyć”.
Zupa z wodorostów?
- Tak. - Naprawdę?
Tak powiedział.
- Naprawdę? - Tak.
Ciekawe, jak im wyjdzie.
- Szybko nasiąknie, prawda? - Tak.
Co przygotujecie?
Robimy włoskie risotto
z ośmiornicą i doradą po chińsku.
Co zrobicie z doradą?
Cóż,
wciąż się nad tym zastanawiamy.
Najpierw ją obrobimy, a potem…
Jeszcze nie zdecydowaliście?
Nie, wymyślamy na bieżąco.
Wiele z naszych ewentualnych wyborów
zostało wykluczonych już na samym początku.
Dlaczego? Nie sądziliście, że zabiorą wszystko?
Graliśmy zbyt uczciwie.
Potrzebujecie przegrzebków?
- No… - Przydałoby się trochę.
Wkurzyło was to, co?
Nie zaprzeczę.
Baza pomidorowa to dobry wybór?
- Słucham? - Baza pomidorowa.
- Myślę, że będzie dobra. - Tak?
Dobrze, ale sos na wierzchu
- ma być w stylu chińskim. - Pikantny.
Myślałem o łagodnym risotto
i ośmiornicy w lepkim chińskim sosie.
Lepkim chińskim sosie?
Przedyskutujmy to.
To i doubanjiang.
Myślmy o sosie podczas gotowania.
- Dobrze. - Do ośmiornicy.
Najpierw to ugotujmy, a potem pomyślimy o sosie.
- Obierzesz rybę na filety? - Tak, szefie.
- I usuń płetwy. - Robi się.
Umyję je i panu podam.
- Dobrze. - Odciąłem już głowy.
Dobrze.
Ahn potrafi obchodzić się z rybami.
Jest prawdziwym mistrzem kuchni, więc musi mieć niesamowite zdolności.
Gotuję owoce morza i kuchnię japońską, więc czuję się pewnie z nożem w ręku.
Krojąc rybę, stosuję technikę,
zgodnie z którą cięcia podążają za naturalnymi warstwami mięsa.
Moim zadaniem było starannie przygotować rybę.
Kuchnia japońska to inna liga.
Widać, że to inny poziom.
- Tak. - Prawda?
Stąd wygląda, jakby kroił kimchi.
Mogliby wytrzeć tę krew.
Szef Ahn jest niesamowity.
Świetnie sobie radzi z rybami.
Spójrzcie na to.
Nie bez powodu wybrali owoce morza. Szybko je obrabiają.
Wącha wszystkie przegrzebki, gdyby któryś był zepsuty.
Minęło 40 minut.
Ale przebierają rękami.
Użyjmy tylko białej części dymki.
- Pomogę ci. - Dobrze.
Dymka…
Tu jest.
- Nie wystarczy. - Wiem.
JEDNA SPIŻARNIA NA DRUŻYNĘ
Wziąłbym więcej z drugiej spiżarni.
Mamy za mało dymki?
Brakuje.
Zapytam ich.
Przepraszam.
Możemy pożyczyć resztki z waszej spiżarni?
Które?
Dymkę?
Jeszcze nie zdecydowaliśmy, czy jej użyjemy.
- Co on robi po ich stronie? - Prawda?
Zabraliście wszystkie owoce morza.
Racja.
Ile potrzebujecie?
Tylko tych, których nie używacie.
Damy znać za pół godziny.
- To wrócę. - Tak.
- Dziękuję. - Dobrze.
Trochę mnie to zdziwiło.
Chciał nas wkurzyć?
Damy im naszą dymkę?
W życiu.
Zostało nam ponad dziesięć przegrzebków.
Mogę wam je dać.
- Dziesięć? - Tak.
- Weźmy je. - Przyniosę.
- Dobrze. - Proszę.
Możemy wziąć dymkę?
Dobrze.
- Powiedz, ile potrzebujesz. - Dobrze.
Mielibyśmy nakarmić setkę ludzi dziesięcioma przegrzebkami?
Absurd.
Te przegrzebki na nic nam się zdały.
- Ale dymka… - Mamy przegrzebki.
- Ile potrzebujecie? - Nie potrzebujemy ich.
- Mogą się przydać później. - Przydadzą się do przybrania.
Damy wam resztę.
Jeszcze trochę.
- Jeszcze jedną. - Dobrze.
Nie tę, jakąś cienką.
- Dziękuję. - Dobra.
Ja bym nic im nie dał.
Gdzie lider?
Po co ciągle do nas przyłazi?
Dymkę?
Możemy wziąć dymkę?
Niech się w końcu odczepi! Idź sobie!
- Zostało wam trochę dymki? - Ile wam potrzeba?
Chętnie weźmiemy to, czego nie używacie.
Połowę dymki zostawię do dekoracji, a resztę im oddam.
- Dziękuję. - Co?
Nie możemy dać im wszystkiego.
- Dziękuję. Powodzenia. - Dzięki.
Mam więcej.
Chodzi o składniki.
Szef Choi zabrał tyle dymki,
że musiałam użyć cebuli szczypiorowej.
Zabrał nam całą dymkę i nic nam nie zostało.
Po co mu tyle dymki?
Chyba nie do zupy z wodorostów.
Myślę, że szef Choi…
- Jego drużyna ma jakiś sekretny plan. - Tak.
Może wcale nie gotują koreańskiego dania.
Posprzątajcie swoje stanowiska i zbierzcie się.
- Tak, szefie. - Tak, szefie.
Przygotujmy się do gotowania.
Skończyli przygotowania.
Zostały 142 minuty.
Zrobimy kilka testów.
Zacznijmy od grubych filetów z flądry.
Niektóre zrobimy w 80, a niektóre w 70 stopniach.
Weźmiemy cztery kawałki i damy po dwa na piec,
by przetestować fakturę.
Kluczowe jest, by były miękkie.
Mniejsze kawałki wyjdą inaczej niż całe płaty.
- To było na 70°C? - Tak.
Można by i w 60°C, ale spróbujmy.
Ten jest doprawiony.
Z 70°C jest miększy.
Najpierw podsmaż wodorosty.
- Jak do zupy. - Na oleju sezamowym?
Szef Lee zajmie się zupą.
Nie przygotują czegoś przewidywalnego.
Tak.
- Panie Geniuszu. - Tak?
Solimy rybę, a na koniec olej chili?
Tak, po sashimi.
- Pokrojoną? - Dodamy na talerzu.
Stwierdziliśmy, że dobrze będzie pokroić rybę w sashimi
i polać ją gorącym olejem chili.
Chcieliśmy dodać chiński akcent do dania kuchni zachodniej.
Taki był nasz ogólny plan,
bo miałem wrażenie, że inaczej nie zrobilibyśmy postępu.
Na risotto kładziemy cienkie plasterki ryby,
polewamy olejem z chili i gotujemy.
- Tylko trochę. - Olej z chili na risotto?
Odrobina, tylko na rybę.
Ale będzie surowa?
- W cienkich plastrach? - Jak sashimi.
- Cieniutka. - Tak.
Dobrze.
A podanie…
Ułożymy risotto w okrągły kształt.
Na wierzch położymy cztery kawałki sashimi,
dodamy plasterki papryki, a potem olej.
- Zostały ośmiornice. - Racja, je też dodamy.
- Chwileczkę. Posprzątam to. - Dobrze.
Muszę dawać jasne instrukcje podczas gotowania.
- Nie powinni go brać na lidera. - Co?
Mają słabego lidera.
Zdecydujmy, jaki będzie sos do risotto.
Skoro robimy pomidorowe risotto,
czego potrzebujemy do sosu?
Czego tylko chcesz.
Najpierw zdecydujmy, czy użyć czosnku, czy cebuli.
Szefie, czy sos do papryki
może być nieco cierpki?
Tylko nie za kwaśny.
Nie za kwaśny?
Pomidor już jest kwaskowaty.
- Nie musi być kwaśny. - To zrobię mniej kwaśny.
- Może odrobinę pikantny. - Pikantny?
Ale warto zachować kwasowość.
Lider powinien dowodzić,
ale ja tego nie widzę.
Macie pomysł, jak pokroić paprykę?
- Paprykę? - Tak.
Zamarynujmy je w soli i oliwie.
- Mają za mało smaku. - Nie podgrzać ich?
Z kilku dań robiliśmy jedno,
więc chciałem, byśmy sobie ufali i na sobie polegali.
Każda grupa ma lidera.
A lider powinien dowodzić,
wskazywać pozostałym kierunek.
A nasz nadal nie wybrał menu.
Szefie. Dwa kawałki?
- Dwa? - Trzy.
- Trzy? - Tak.
- Więc… - Trzy kawałki.
Zobaczmy.
- Jak pokroję na trzy, będą cienkie. - Dobrze.
- To trzy kawałki. - Dobrze.
- W porządku? - Dobrze.
- OK. - W porządku.
- Mam pytanie. - Spróbujmy w 60°C.
- Tak? - Jak to zrobimy?
Na patelni, sauté i z jednej strony.
- Mały kawałek. Rozpadnie się. - Delikatnie.
- Z jednej strony. Tylko z jednej. - Wiem.
Nie mamy 200 kawałków. Tylko po jednym na talerz.
- To tylko jeden kawałek. - Dwa.
- Nie mamy tyle. - Tak.
- Potrzebowalibyśmy 200. - Mówiłem 150?
- Tak. - Och.
Trzeba równo pokroić przegrzebki, żeby było 150 kawałków.
- Na 150 kawałków. - Czyli po trzy na talerz.
Przy dwóch potrzebowalibyśmy 200.
Szef Choi źle policzył.
Zabrakło nam.
Liczyłem, ale jest za mało.
Sam mówiłem, że lider musi wziąć odpowiedzialność.
Jakoś je wykorzystamy.
- Na razie posprzątajmy. - Dobra.
- Do 150 będzie potrzebne 55. - Trzeba je pokroić.
Może na pół.
Najpierw…
Przekrojone na pół się rozgotują.
Musimy szybko podsmażyć jedną stronę.
Przez dwie, trzy sekundy.
- Dobrze. - Dobrze?
- Tak. - Tak.
Zobaczmy, co z tym.
Ale cieniutkie.
Praca zespołowa była w porządku.
Ale nikt nie kwestionował smaku tego dania.
Przegrzebki były za cienkie.
Wszystko, co gotowaliśmy, było delikatne i lekkie.
Ryba na parze, cienkie przegrzebki, bardzo szybko podsmażone.
Dla mnie to smakowało nudno.
- Nie jest za mdłe? - Słucham?
- Czy to nie zbyt mdłe? - Przyprawimy później.
Dobrze.
Mogę coś zaproponować?
Tak.
- Możemy to usmażyć? - Nie.
FLĄDRA JAPOŃSKA
A potem przegrzebki na parze.
- Nie. - Zamień je.
Szybko się ugotują.
- Za szybko. - Zaufaj mi.
Zaufaj mi.
Ale on na to: „Tak, jestem pewien”.
Więc powiedziałem: „Dobrze. Jesteś liderem, ufam ci”.
Mianując lidera zespołu, musisz mu ufać.
Czasami liderzy bywają zbyt uparci.
Ale to nic, bo trzeba im ufać.
Druga drużyna nadal kroi doradę.
Dorada jest o wiele tłustsza od flądry japońskiej,
więc uznaliśmy, że będzie pasować do naszego dania.
Nasze danie musiało być pyszne.
Postanowiliśmy cienko pokroić rybę
i przygotować ją w chińskim oleju.
Przygotowanie tego oleju było moim zadaniem.
Użyłam gwiazdek anyżu i sosu la jiao jiang,
by przygotować olej chili, który kojarzy się z kuchnią chińską.
Dobry olej chili.
Bulion to najważniejszy element risotto.
Zrobiłem go z warzyw, rybich głów
oraz przegrzebków i muli.
Pokroiłem ośmiornicę na duże kawałki
i użyłem szybkowaru, by była jak najdelikatniejsza.
Sto porcji risotto?
Będzie ciężko.
Nie powinni już go robić?
Ile nam potrzeba?
Dwadzieścia gramów ryżu za jedną porcję?
Razem dwa kilogramy.
- Tak jest. - Dwa kilo?
Dwa?
No nie wiem.
To wykonalne?
Będą musieli wszystko ugotować
i przygotować z co najmniej godzinnym zapasem.
Chwila.
Nie powinniśmy zacząć gotować risotto?
Nie czas zacząć risotto?
- To zajmie tylko 20 minut. - To nie trwa długo?
- Słucham? - Potrzebuję 20 minut.
Dasz radę zrobić 100 porcji w 20 minut?
Tak, wystarczy.
Z dwóch kilo?
Nie rozumiem.
- Nigdy go nie robiłam, więc nie wiem. - Ja też nie.
Nigdy nie robili risotto w ten sposób,
więc się niepokoili.
Jeśli nałożymy ryż za wcześnie,
może się przegotować, za bardzo ostygnąć lub zgęstnieć.
Pracowałem we własnym tempie.
Nie jestem pewien.
Risotto? Dlaczego?
Martwię się.
Spokojnie.
Nie mogę patrzeć.
Po prostu…
Wybacz, że znów cię męczę, ale jak nie zdążysz, mamy przerąbane.
- Zdążysz, prawda? - Tak.
- Nie muszę więcej pytać? - Nie, wyluzuj.
Kiedy nakładamy?
- Jak zostanie 50 minut. - 50 minut?
- W porządku. - Brzmi nieźle.
- Czyli mamy 40 minut. - Dobrze.
Za 40 minut zaczynamy nakładanie.
Denerwuję się tym risottem. Jesteś pewien, że zdążysz?
- Już zacząłem gotować. - Naprawdę?
Bez risotto nie mamy co podać.
Zaczynasz teraz?
Już zacząłem.
Jeszcze za wcześnie.
Mieliśmy skończyć, jak zostanie 50 minut.
Nie, wtedy mieliśmy zacząć.
Wtedy zostanie nam tylko pół godziny na nakładanie.
Uzgodniliśmy, że zaczniemy nakładać, jak zostanie 50 minut do końca.
Ale dopiero zacząć gotować?
To by się nie udało.
Zrobić jedną?
Na razie jedną.
- Resztę gotuj powoli. - Dobrze.
Możemy kontrolować tempo.
Myślę,
że lepiej skończyć wcześniej niż później.
Resztą możemy się zająć, jak risotto będzie gotowe.
- Nie mamy czasu. - Mam to zrobić?
- Risotto jest dla nas kluczowe. - Zrobić porcję testową?
Nie testową, do podania.
Zobaczymy, ile to zajmie.
Niedługo musimy zacząć nakładanie.
Też zacząłem podnosić głos.
Podczas gotowania
danie dramatycznie się zmienia w ciągu sekundy,
nie minuty.
Pytałem go, kiedy skończy,
a on nie dawał mi jasnej odpowiedzi.
To było frustrujące.
Na swoją obronę powiem, że jeden szef kazał mi zaczynać już,
a inny mówił, że było za wcześnie.
Gdyby ktoś wydał mi jasne polecenie, kiedy konkretnie mam zacząć,
to bym go posłuchał.
Ale nikt nami nie dowodził,
więc nie wiedziałem, kogo mam słuchać.
Byłem pewien, że trafię z czasem, więc postanowiłem zaufać sobie.
Dobrze.
Gotowe.
Ciekawe, jak podadzą zupę z wodorostów.
Na tapet wzięliśmy zupę z wodorostów,
ale zreinterpretowaliśmy tradycyjny koreański smak.
Podrasowaliśmy przepis na standardową zupę z wodorostów.
Musieliśmy przygotować ją inaczej.
Mielą wodorosty.
To wodorosty?
ŚWIEŻA ŚMIETANA
Dobrze.
Świeża śmietana w zupie z wodorostami smażonymi na oleju z pachnotki?
Świeża śmietana nada gładkości
i ciepła całej potrawie.
Styl, który preferuję,
to nieznajoma swojskość.
Smak, który trudno rozpoznać, a jednocześnie jest znajomy.
Dobrze. Pięć chochli.
Pięć?
- I wlewaj do każdego talerza. - Tak.
Mniej więcej tyle.
Powinno wystarczyć.
- To sos, prawda? - Tak.
Dlatego to zupa z wodorostów.
To znajomy smak o zupełnie innej konsystencji.
Podoba mi się połączenie kuchni koreańskiej i zachodniej.
Zostało nam 70 minut.
Już prawie koniec.
Dobrze.
Namoczoną rzodkiew pokroimy w kółka, żeby razem z przegrzebkami
zrobić przybranie.
Przegrzebek, rzodkiew, przegrzebek, rzodkiew. W tej kolejności.
I plasterki smażonej dymki.
Chrupiące na wierzchu.
To wspaniali szefowie kuchni i jeszcze świetnie razem pracowali.
Praca zespołowa nam wyszła.
To 200 sztuk, tak?
Chyba tak. Policzę.
Wykwintna kuchnia wymaga tyle pracy.
Posprzątajmy i przygotujmy talerze.
Mamy mnóstwo czasu.
- Zostało 57 minut. - Zaczynamy na 50 minucie.
Tak.
- Ryby gotowe. - Dobrze.
- Robimy porcję testową? - Jasne.
Ośmiornice gotowe?
- Marynowane ośmiornice. - Tak?
- Marynowane ośmiornice? - Jeszcze nie są gotowe.
Zaraz je zrobię.
Ja zajmę się ośmiornicą. Możesz zrobić jedną porcję ryby?
Już jest gotowa.
- Mogę użyć tej? - Jasne.
Rozłóżmy rybę, póki jest gorąca.
Zamarynujmy ośmiornicę
i paprykę osobno,
włóżmy je do miski i wyłóżmy wszystko naraz.
- Ośmiornice, potem papryka. - Gdzie?
Wszędzie, po równo.
- Koper i bazylia. - Proszę.
Obawiam się, że risotto się nie dogotuje.
Może usmażymy całą rybę?
Tak tylko pomyślałem.
- Za późno, żeby ją teraz smażyć. - Tak?
Teraz jest dobra, ale skoro została posolona,
wrzućmy ją na rozgrzaną patelnię.
- Jest za cienka. Rozpadnie się. - Więc możemy…
- Nie sądzę. - Rozpadnie się.
Gdy ją kroiłem, już ledwo się trzymała.
Wiem, że nie powinienem, ale się zdenerwowałem.
Musieliśmy iść do przodu, a nie mogliśmy.
Nie byliśmy zbyt zgrani.
Trudno jest pogodzić opinie wszystkich, ale musimy sobie całkowicie ufać
i polegać na sobie, by osiągać dobre rezultaty.
To wcale nie jest łatwe.
Byłaby lepsza, gdyby się dłużej smażyła.
Opalmy ją.
- Może ją opalimy? - Tak.
- Gdzie palnik? - Powinien tu być.
Powinni już wykładać na talerze.
Tutaj?
Dobrze.
Za chwilę będą nakładać.
- Tak lepiej, prawda? - Tak.
- Nalewajmy z tego. - Dobrze.
Trzy.
- Szerszą stroną do góry. - Do góry. Na środku?
- Pomóż nam. - Dobrze.
Cztery kawałki.
Wyjaśnię im, że muszą zjeść to razem.
Chcę spróbować tej zupy.
O rany, oni jeszcze gotują.
Mistrz risotto.
Nie robił risotto w poprzedniej bitwie?
Robiłem takie porcje, gdy pracowałem w Neapolu.
Byłem pewien swojej taktyki
i wiedziałem, że będzie idealne, gdy jurorzy go spróbują.
Najtrudniejsze zadanie dostał Napoli Matfia.
Cholera, ale ciężkie.
Jestem wykończony.
Gotowaliśmy od trzech godzin.
W fazie mantecare,
gdy przez emulsyfikację uzyskujemy kremową konsystencję risotto,
musiałem wymieszać 10 kilo ryżu. Było ciężko, bo byłem wyczerpany.
Dałem z siebie wszystko.
Risotto gotowe.
Ktoś musi je wyłożyć.
Trzeba wyłożyć na talerz i rozprowadzić.
- Tylko po równo. - Wygląda dobrze.
Mamy czas. Nie spiesz się.
Dobrze wygląda.
Opalamy na końcu?
- Tylko rybę. - Dobra.
Opala ją. To pokaz ognia.
Chodźmy.
Musimy wziąć pod uwagę czas noszenia.
Dobrze.
Ośmiornica w ten sposób?
Tak, równo.
Ich prezentacja jest niesamowita.
- Pokrójmy je na małe kawałki. - Dobrze.
Posypiemy wędzoną papryką czy coś?
- Nie, ma być prosto. - Dobra.
- Może jeszcze koperku? - Tylko trochę.
Czarne Łyżki się popisują.
Zostało 25 minut.
Zaniesiesz to?
- Sos, szefie Lee. - Dobrze.
- Połóż na górze. - Sos.
Mamy dużo czasu.
Wygląda schludnie.
Nie wiem, czy skończą na czas.
Musimy przesunąć o jeden rząd.
- Potem to przesuniemy. - Chwila. Najpierw to.
- Najpierw skończmy to. - OK.
- Wracamy do tych? - Wytrzyj talerze.
Musimy się pospieszyć. To wszystko?
Mniej rozprysków, proszę.
Wycieranie zabiera nam czas.
Musimy się pospieszyć.
Nałożyliśmy dopiero jedną partię risotto.
- Zanosimy? - Tak.
- Pomożesz mi? - Tak.
Biali już ustawiają na stołach.
LICZBA GOTOWYCH TALERZY
Kiedy to skończą?
Mają kłopoty.
Zostało dziesięć minut.
- Podawaj risotto. - Te są do wydania?
Muszę dodać koperek. Ty wykładaj.
Ostatnia partia risotto.
Ścigają się z czasem.
Niewiele im go zostało.
- To wszystko? - Chyba tak.
DRUŻYNA CHOI HYUN-SEOKA: PODAWANIE ZAKOŃCZONE
Jest jeszcze bazylia?
Tamci skończyli.
Nieposiekana.
Papryka.
Zostało pięć minut.
Jak chcą zdążyć?
Mają właściwą liczbę porcji?
- Najpierw muszę to zrobić. - Musimy iść.
Została minuta.
Już je niosą.
Ruszajcie się. Do licha.
- Szybko. - Podawajcie, szybko.
Pięć,
cztery,
trzy,
dwa…
- Dobra robota! - …jeden.
Koniec Bitwy Drużyn Morskich.
- Dobra robota. - Świetnie.
- Dobra robota. - Tak jest!
Mamy przerąbane.
- Jest jak jest. - Dobrze nam poszło.
- Brawo. - Dobra robota.
- Czas do domu. - Dobra robota.
Oba zespoły podały 100 talerzy.
Pracowaliśmy do ostatniej minuty, ale w końcu się udało.
Byli dobrzy.
Podobno zrobili je z ryżem koreańskim, ale ziarna były takie duże i puszyste.
Idealnie przyrządzone, idealne do risotto.
Udowodnili, że są utalentowani.
Ich danie było mylące.
Nie wiedziałem, co to właściwie jest.
Pomyślałem, że może przyjęli zbyt skomplikowane podejście.
Członkowie mojego zespołu
są tacy jak ja.
W tym roku minie 28 czy 29 lat mojej pracy w gastronomii,
ale czułem, jakby to był pierwszy dzień.
To było bardzo stresujące.
Zrobiliśmy halibutową zupę z wodorostów, by uczcić nasze dzisiejsze narodziny.
Mówię „zupa z wodorostów”,
ale myślcie o niej jak o daniu rybnym kuchni zachodniej.
Duszone przegrzebki i rzodkiew na wierzchu,
a pod spodem coś pomiędzy sosem a zupą.
Wymieszajcie z nimi flądrę
i zjedzcie wszystko razem.
Danie, które zrobiliśmy dla 100 jurorów,
to risotto pomidorowe, klasyczne włoskie danie.
Marynując ośmiornicę i doradę w sosie z bakłażana yu xiang,
przekształciliśmy je w risotto w chińskim stylu.
Czas zacząć degustację.
- Większość jako pierwsze zjadła nasze. - Zaczęli od zupy.
Prawie wszyscy zaczynają od naszych.
Kojarzycie ten dźwięk degustacji?
To szczękanie szkła i sztućców?
Brzmiało bezlitośnie.
Białe Łyżki przegrały pierwszą rundę,
więc przegranie drugiej byłoby upokarzające.
Byliśmy pod dużą presją.
Zbyt wykwintne jak na zupę z wodorostów.
Szef Paik opróżnia talerz.
Stworzyliśmy danie, które lepiej pasuje do tematu.
Daliśmy radę.
Dobra robota.
Czuję wszystkie składniki risotto.
Nasze smaki są tak samo wyraziste, jak ich.
Nie przegramy.
Muszę przyznać…
Martwi mnie konsystencja risotto.
- Rozumiesz? - Nie spodoba im się?
Tak, w tym problem.
Cała reszta jest w porządku.
- Dzisiaj młodzi ludzie się znają. - Prawda?
Obserwowałem pozostałych sędziów.
Zawsze tak staję w restauracji i udaję,
że się rozciągam, żeby popatrzeć, jak inni jedzą.
Żeby się rozejrzeć.
- I masz jakieś obserwacje? - Tak.
Myślę, że dobrze przewidziałem.
Jeśli się nie mylę, to będzie słabo.
Degustacja zakończona.
Czas rozpocząć głosowanie
nad dzisiejszą Bitwą Drużyn Morskich.
Głosowanie zakończone.
Najlepsze risotto z owocami morza
jadłem w Neapolu dwa lata temu.
Ale to było lepsze.
Najbardziej imponujące było to,
ile pracy włożyłeś w jego gotowanie.
Obserwując cię, myślałem: „Czy on nie przesadza?”.
Ale ta konsystencja pokazuje, że było warto.
Dokładnie takie jadłem we Włoszech.
Ale ryż jest z Gyeonggi-do, prawda?
Jak ci się to udało?
Podobał mi się aromat składników,
ich konsystencja, sposób użycia i cała reszta.
Ryż też był idealny.
A wasza zupa
ma tak osobliwą nazwę,
że zacząłem się zastanawiać, co to za zupa z wodorostów.
Kiedy ją zobaczyłem, od razu wiedziałem, że to robota Białych Łyżek.
Wiedziałem, że szef Choi
wydobędzie z niej wspaniałe smaki, tak jak je sobie wyobrażałem.
Gdy jem pyszną zupę, mam ochotę na ryż.
Chciałem ryżu i chleba, ale go tu nie było.
To kreatywna reinterpretacja tradycyjnej zupy z wodorostów.
Gdybyśmy częściej gotowali w Korei takie dania,
ludzie z całego świata
chcieliby ich spróbować.
Czas przedstawić wyniki
Bitwy Drużyn Morskich.
Wierzę w nasze smaki.
Teraz mogę się tylko modlić, żebyśmy wygrali.
Nasze danie ma wyrazistszy smak, bardziej przemawia do ludzi.
Najpierw ujawnimy wyniki głosowania dwóch sędziów.
Ujawnijcie drużynę…
którą wybraliście.
Jak myślisz?
Nie wiem.
Zagłosują na Białe Łyżki.
OBAJ JURORZY ZAGŁOSOWALI NA DRUŻYNĘ SZEFA SPARKA
- To mi wystarczy. - Obaj jurorzy
zagłosowali na drużynę Czarnych Łyżek.
Ciężka sprawa.
- Musi być pyszne. - Możemy wygrać.
Proszę o zwrot akcji.
Nie wiedziałem, czego się spodziewać.
Może moje danie nie przemówiło do ludzi?
Nic nie mogłem poradzić,
ale miałem nadzieję, że reszcie bardziej smakowało.
Czas ujawnić
wyniki głosowania wszystkich 100 jurorów.
Czy będzie kolejna porażka?
Mamy szansę?
Ufałem tym smakom.
Więcej głosów na Białe Łyżki. Albo nie?
To my, Czarne Łyżki.
- Wygraliśmy. - Wygraliśmy.
Drużyna Szefa Sparka: 46 głosów.
Drużyna Choi Hyun-seoka: 46 głosów.
Rany.
ZOSTAŁO TYLKO 8 GŁOSÓW
A zatem
która z Drużyn Morskich przejdzie dalej?
Białe Łyżki?
Drużyna Choi Hyun-seoka: 54 głosy.
Drużyna Szefa Sparka: 46 głosów.
Drużyna Choi Hyun-seoka przechodzi dalej!
Dobrze nam poszło.
- Dobra robota. - Brawo.
- Spodziewaliśmy się. - Dobrze.
Ale nasi jurorzy zagłosowali na nas.
- Tak. - To wystarczy.
- Dobra robota. - Dobra robota.
- Świetnie.
- Dobra robota. - To było jak nieustanny kurs
między niebem a piekłem.
To nie są kucharze, którzy wykonują polecenia innych.
Zwykle to oni dowodzą.
A jednak pokornie przyjęli swoje role.
Myślę, że dlatego wygraliśmy.
Nasze danie powinno być prostsze.
Smaki były zbyt skomplikowane.
Gdy spróbowałem, pomyślałem, że to może działać na ich niekorzyść,
ze względu na tak zwane „al dente”.
Dla przeciętnego konsumenta
ryż może sprawiać wrażenie niedogotowanego.
Ryż jest trochę twardy.
Osobiście uważam, że było idealne,
ale ludzie mają różne preferencje.
Gdy szef Choi wyjaśniał, co gotuje,
wiedziałem, że Koreańczycy bardziej docenią to danie.
Tak, byłem zawiedziony.
SALA OWOCÓW MORZA
DRUŻYNA CHOI HYUN-SEOKA PRZECHODZI DALEJ
PRZEGRANA DRUŻYNA SALI OWOCÓW MORZA
PRZEGRANA DRUŻYNA SALI MIĘSA
Walki drużynowe są zwykle bardzo trudne.
Nie pokazałam jeszcze nawet jednej milionowej tego, co potrafię.
Wielka szkoda. Chciałam ugotować jeszcze dużo rzeczy.
Indywidualnie bym wygrał.
A to co?
O cholera.
Upiornie to wygląda.
Strasznie.
Szaleństwo.
Co to?
Wygląda przerażająco.
To moja stacja?
Uczestnicy,
przygotowaliśmy scenę,
na której pokażecie wasze indywidualne talenty.
Witajcie w rundzie pocieszenia.
RUNDA POCIESZENIA
Myślałem, że to już koniec.
Ale ta iskra nadziei obudziła we mnie nowe siły do walki.
Po prostu nie nadaję się do wyzwań zespołowych.
Praca indywidualna, to potrafię.
Pozwólcie mi po raz ostatni dać z siebie wszystko.
Przed wami znajduje się sala składników.
Czemu jest jeszcze większa?
Co to?
Co to jest?
Szaleństwo.
Nie wierzę.
To sklep?
O co chodzi?
Muszę biec.
Nie tym.
Muszę dać z siebie wszystko.
W tej rundzie nikt mnie nie pokona.
Czas ujawnić, kto przeszedł dalej.
Tytuł bitwy najlepszej ósemki to Misja Restauracyjna.
- Dzisiejsi goście… - Dzień dobry.
- …to 20 twórców mukbang. - Rany.
Jak w restauracji.
- Ale super. - Nie?
- Mala jjamppong. - Dobrze.
Dwa już idą.
- Niesamowite. - Ale dobre.
Gotowe? To wyjmuj!
Mam przerąbane.
Szlag.
Napisy: Agnieszka Żurek