Czas ujawnić temat przewodni tej rundy.
Salę Składników.
A niech mnie, szaleństwo.
MIĘSO, OWOCE MORZA
Jest tu cały sklep mięsny.
A tu targ rybny.
Szaleństwo.
- Spójrzcie. - Niesamowite.
Owoce morza i mięso.
- Boże. - Mam ciary.
Gęsią skórkę.
Sala Mięsa
wypełniona jest najróżniejszymi kawałkami
najlepszej jakości koreańskiej wołowiny i wieprzowiny.
- Cała krowa. - Tak.
Trzeba będzie ją oprawić.
Sami mamy to kroić?
Tak, jeśli dostaniemy tę salę.
Myślałam: „Kiedy ostatnio sama kroiłam mięso?”.
Teraz zlecam to pracownikom.
W Sali Owoców Morza
znajdziecie ponad 100 gatunków ryb i owoców morza różnego rodzaju.
- Seriole i dorady. - Tak, to seriole.
Przegrzebki, mule…
I ośmiornice.
Są bardzo świeże.
I żywe.
Będziemy musieli je zabić.
Ryby spokojnie sobie pływają,
więc będę musiał pozbawić je życia, zanim je ugotuję.
Nie spodziewałem się żywych ryb.
Wybierzcie składnik, z którym chcecie się zmierzyć,
i podzielicie się na drużyny, po dwie na Czarne i Białe Łyżki.
Drużynę Mięsną i Drużynę Morską.
Musimy dobrze się podzielić.
Kto chce robić mięso, niech idzie do drużyny mięsnej.
Jak wolicie owoce morza, to do morskiej.
Kto się zna na mięsie?
Mięso.
- Nikt? - Ja wolę mięso od owoców morza.
Wezmę mięso.
- Owoce morza. - Ja też.
- I ja. - Do morskiej niech idą
ci od kuchni japońskiej.
- Mięso. - Dla mnie mięso.
- Mięso. - Mięso.
- Owoce morza? - Tak.
Zdecydowanie mięso.
- Mamy za mało mięsnych. - Zaraz, ale…
Wszyscy wolą owoce morza?
Częściej je przyrządzam.
Wy trzy robicie mięso?
- Tak. - Trudna sprawa.
Ja wybrałam mięso.
Mięso jest wasze.
Szefowo, chodź do nas.
- Będą cztery kobiety. - Tak, byłoby dobrze.
Ja muszę wziąć owoce morza.
Ty chyba jesteś dobry w mięsie?
- Owoce morza czy mięso? - Owoce morza.
- Jasne. - Rozumiem.
- Dobrze. - Bez zawahania.
- Mięso tu, owoce morza tu. - Tak, tutaj.
Owoce morza, do mnie.
- Ja pójdę tam. - Serio?
Mam doświadczenie w owocach morza.
Ale wszyscy gotujecie w podobnym stylu.
Lepiej, żebyście się rozdzielili.
- Wszyscy robicie włoskie. - Sam Zachód.
- Musimy to wygrać. - Tak.
- Musimy się równoważyć. - Tak, równowaga.
Powinien dołączyć ktoś z kuchni chińskiej, japońskiej lub koreańskiej.
Mam iść do owoców morza?
- Tak, będzie pięć i sześć osób. - Mam się przenieść?
Nie przeniosłam się z uwagi na składnik, tylko na skład drużyny.
Zespół składający się z samych szefów kuchni chińskiej…
KOMIKSIARZ, KUCHARZ SAMOUK, BOGINI KUCHNI CHIŃSKIEJ
…byłby nieefektywny, bo moglibyśmy się spierać.
Zróbmy coś włoskiego z chińskim akcentem.
Tak, chińsko-włoskie.
Brzmi nieźle.
Musimy się równiej podzielić.
Ty robisz mięso?
Was już jest za dużo, więc niech będzie.
Czyli mięso.
Ja mogę, jeśli chcecie.
Dobrze, dołącz do nas.
W porządku.
Wasza piątka zrobi mięso,
- a my owoce morza. - Dobrze.
To bitwa drużynowa,
więc zróbmy coś wyrafinowanego.
- Coś wspaniałego. - Tak.
- Nie jedno proste danie. - Nie powinniśmy rozdzielić
szefów kuchni chińskiej?
- Wymieszać kuchnie. - Tak myślisz?
- Ciągle myślę… - Że powinniśmy się wymieszać?
…że lepiej byłoby się wymieszać.
W takim razie zaznaczam, że owoce morza
zajmują 95% menu mojej restauracji.
Jeśli chodzi o mięso, moja technika ogranicza się do węgla itp.
Nie chcę przyrządzać mięsa.
Rozumiem.
Myślę, że najlepiej wybrać opcję,
która nam odpowiada.
Na co dzień nie używam mięsa,
więc mam mniej do powiedzenia i większe szanse popełnienia błędu.
Rozumiem.
Nie podobało mi się to.
W każdej z drużyn powinni znaleźć się szefowie różnych kuchni,
byśmy mogli wymienić się pomysłami nawet na jedno danie
i podać je jako pełny posiłek.
Jesteśmy w jednej drużynie,
więc chciałam efektywniej rozdzielić role.
Ale wszyscy mówili tylko, że wolą owoce morza,
i się wycofywali.
Nic nie mogłam zrobić.
Podzielmy się tak.
- Dobrze. - Wasza piątka i nasza szóstka.
W walce drużynowej chodzi o to, by się ze sobą nie kłócić
- i słuchać lidera. - Tak.
- Musimy wykonywać rozkazy. - Właśnie.
Słuchać naszego lidera.
- Nie wiemy, co przygotujemy. - Tak.
Nie znamy jeszcze tematu.
Może zanim zaczniemy, wzniesiemy okrzyk?
Możliwe, że jesteśmy tu po raz ostatni w takim składzie.
- Chodźcie. - Po raz ostatni?
- Jedna drużyna przegra. - Co sugerujesz?
- Razem. - Chodź.
- Raz, dwa, trzy. - Do góry.
Do dzieła!
- Też to zróbmy. - Tak, chodźcie.
Zróbmy młyn.
„Do dzieła” jest nudne, więc…
Dobra. Raz, dwa, trzy!
Pokonamy ich!
Kopiują nas.
Hej, Białe Łyżki.
Pokonamy was.
Do Czarnych Łyżek: przykro mi, że to wasz ostatni dzień.
SALA MIĘSA
ZESPÓŁ CHO EUN-JU VS ZESPÓŁ TRZECH GWIAZDEK
SALA OWOCÓW MORZA
ZESPÓŁ CHOI HYUN-SEOKA VS ZESPÓŁ SZEFA SPARKA
Ta runda bitwy drużynowej Czarnych i Białych Łyżek
będzie oceniana inaczej niż dotychczas.
Jasna cholera.
Co tym razem?
Czas ujawnić proces oceny
- bitwy drużynowej. - Jaki proces?
Co to?
Co?
Straszne.
Co?
To prawdziwi ludzie?
Waszych dań w tej rundzie
spróbuje 100 tajemniczych jurorów.
- 100 osób? - To szaleństwo.
To było przerażające.
Wszyscy byli ubrani na czarno, mieli białe maski
i gapili się na nas.
Wywołało to u mnie dyskomfort.
Nie robili żadnych min.
Obserwowało nas 200 par oczu.
Straszne.
Naprawdę tajemniczy sędziowie.
Musicie przygotować 100 dań, które tych stu jurorów spróbuje
w czasie 200 minut.
- Musimy zrobić 100 porcji. - Aż tyle?
- Mamy gotować dla 100 osób. - Dla 100 osób?
- Robimy 100 porcji. - Na 100 osób.
- Czyli nie pełny posiłek. - Tak.
No nieźle.
- Sto porcji? - W trzy godziny i 20 minut.
Patrząc na nasz zespół,
zmartwiłem się, że niewielu z nas
ma doświadczenie w przygotowywaniu tylu porcji.
- Sto porcji. - Liczymy na ciebie.
MISTRZYNI SZKOLNEJ STOŁÓWKI
Możecie używać wyłącznie składników z kuchni głównej,
a dania, które nie zostaną ukończone w danym czasie,
nie będą uwzględnione podczas degustacji.
Musimy przygotować 100 porcji. Mniej będzie katastrofą.
Zróbmy 110 porcji,
żeby nie stracić ani głosu.
Po ukończeniu dań jurorzy ich spróbują i oddadzą głosy.
Drużyna, która zdobędzie więcej głosów, wygra,
a wszyscy jej członkowie przetrwają.
Razem gramy o wszystko.
Danie musi przemawiać do wszystkich.
Powinien wystarczyć im jeden kęs.
- Musi być pyszne. - Tak.
Od razu muszą czuć, że jest pyszne.
- Wygrajmy to. - Tak.
- Mamy szansę to wygrać. - Też tak myślę.
Zmiećmy ich z planszy.
W tej rundzie
jurorzy Paik Jong-won i Anh Sung-jae…
- Nie będą próbować? - Nie oceniają?
- Nie przyjdą? - Może?
…usiądą razem z tajemniczymi jurorami.
Będą obserwować proces gotowania,
- nim spróbują i ocenią wasze dania. - Nie zauważyłem ich.
- Wtopili się. - To Anh?
- Tak, to on. - Są tam.
Pan Paik też. Co za niespodzianka.
- Co za niespodzianka. - Nie spodziewałem się.
O Boże.
Ale zaskoczenie.
Najważniejsze jest to,
by wszystkie 100 porcji smakowało tak samo.
Współpraca jest tu kluczowa.
Będziecie gotować w ograniczonym czasie
z kucharzami, z którymi nigdy nie pracowaliście.
Trzymam za was kciuki.
Będą obserwować cały proces.
Mamy tu wyjątkowych kucharzy.
A jeśli będziemy się ścierać?
Tego nie powinno się mieszać.
Czemu nie wyjęłaś wszystkiego?
Koniec próbowania. Czas wykładać na talerze.
Trzeba było próbować wcześniej.
Trudna sytuacja.
Mamy przerąbane.
Pospieszmy się. To wszystko?
To już jest zrobione.
- Chodź. - Wszystko zabrali.
Szefie Spark, zaczekaj.
Mamy przerąbane.
Drużyny, które wybrały Salę Mięsa,
czyli drużyna Cho Eun-ju
i Trzech Gwiazdek rozpoczną teraz walkę drużynową.
Białe Łyżki onieśmielają.
- Też tak myślę. - Wyglądają na niepokonanych.
Mieli w drużynie szefów kuchni, których uznawałem za najzdolniejszych
w branży.
Są doświadczeni i bardzo znani.
Kto powinien być liderem?
Ty.
Znasz się na prezentacji dań.
CHO EUN-JU LIDERKA
To ty powinnaś kontrolować nasz styl.
Liderką tamtego zespołu jest Cho Eun-ju.
Wygrała trzy najważniejsze konkursy kulinarne świata,
a w pracy zarządza dużym zespołem.
W tamtej drużynie wszyscy są znani.
Szefowa Seonkyoung Longest
i Choi Kang-rok.
Szef kuchni Hwang Jin-seon, który pokonał mnie w ostatniej rundzie.
Jest też utalentowana kucharka Jung Ji-sun.
Same gwiazdy.
Czy mamy szansę wygrać?
W tamtej drużynie są sami eksperci od kuchni chińskiej.
Mają Ji-sun i Jin-seona.
Nawet nazywają się podobnie.
Tamta drużyna wybrała młodego lidera,
więc wiedziałam, że z łatwością zrobimy coś lepszego.
Takim młodym liderem łatwo zachwiać.
Liderem powinien być Trzy Gwiazdki.
TRZY GWIAZDKI LIDER
- Dobra. - Dobrze.
Myślę, że będę dobrym liderem.
Gotujecie kuchnię koreańską i chińską,
a ja mam inną specjalizację.
- Mogę robić za pośrednika. - Tak.
Myślę, że to dobry pomysł. Jesteś spokojny i opanowany.
Byłem jedynym szefem kuchni zachodniej.
Było dwóch kucharzy kuchni chińskiej
i trzech koreańskiej.
Nasza drużyna jest dobrze zrównoważona.
Jeśli będziemy współpracować, myślę, że mamy szanse.
Gdy wybrano mnie na lidera, postanowiłem odrzucić własne ambicje
i skupić się na sile członków drużyny,
by efektywnie połączyć te trzy kuchnie.
Nie chcę potem niczego żałować.
Bitwa drużynowa Drużyn Mięsnych
rozpoczyna się teraz.
SALA MIĘSA START
- Opracujmy strategię. - Chodźcie.
- Szybko. - Dobrze.
Wieprzowina dongpo?
W stylu dongpo?
Nie miało być hong shao rou?
To prawie to samo.
- Robimy hong shao rou? - A co to dokładnie jest?
Duszony boczek, podobny do dongpo.
- Duszony boczek? - Wszystko kroimy
i dusimy.
10 MINUT WCZEŚNIEJ
Nie musimy wymyślać nowych dań.
Stwórzmy coś, co nie będzie zbyt ryzykowne.
Najlepiej ugotować coś znanego
o dobrej jakości dla 100 osób.
Mam pomysł.
Udusimy wielkie kawały boczku i podzielimy na 100 porcji.
Musimy mieć konkretny plan.
Co powiesz na to?
Naszą bazą może być hong shao rou,
- ale dodamy jakiś twist. - Mamy trzy i pół godziny.
- Wystarczy czasu na wieprzowinę dongpo. - Właśnie.
Uznaliśmy, że najlepiej udusić mięso,
by przyrządzić 100 dań tej samej jakości.
W japońskiej kuchni, gdy robimy wieprzowinę dongpo,
dusimy ją, by zmiękła,
i robimy gładką masę ziemniaczaną.
- Jakby purée? - Tak.
Kładąc ją na wierzchu,
utrzymamy ciepło i nadamy daniu nowy smak.
Czyli robimy hong shao rou.
- Powiedzmy, że to jest talerz. - Z purée ziemniaczanym.
Tutaj położymy wieprzowinę
- i pokryjemy purée ziemniaczanym. - Tak.
- Przykryjemy ją, tak? - Nie wystarczy purée.
- Nie? - Połóżmy je pod mięsem.
- Jest za mało ziemniaków. - Pod mięsem?
- Jakby wisiało w powietrzu. - Czyli
tu purée ziemniaczane, tu wieprzowina dongpo,
a na to smażona dymka.
Dymka i inne dodatki.
Dymka to za mało. Może dodamy coś jeszcze?
Możemy pokroić rzodkiew
i poddusić ją z wieprzowiną.
- Dobry pomysł, albo podsmażyć. - Fajnie.
Posiekamy rzodkiew.
- Warzywa na wierzch? - Tak, zapisz.
Warzywa na wierzch.
- Zapisz to i zaczynajmy. - Przyniosę mięso.
Powinniśmy mieć coś kiszonego.
Tak, dla kwasowości.
- Potrzebujemy czegoś cierpkiego. - Naprawdę?
Nie zgadzam się.
- Mam zaczynać? - Tak.
Więc…
Może zrobimy danie ze wszystkiego?
Tak.
Możemy zrobić naengchae albo jakąś sałatkę.
Jakie naengchae?
Musimy to zaplanować.
Mam pomysł.
Wołowy jeon po koreańsku zawinięty w chińskie naengchae.
- Coś w tym stylu. - Brzmi nieźle.
To będzie talerz.
- Najpierw kości. - Talerz.
Najpierw bulion na żeberkach,
potem sos, na to wołowy jeon
i jakieś smażone warzywa, na przykład bakłażany,
w stylu chińskim.
A na wierzch ogórek i cebulka,
żeby mogli zjeść to jak wrapa.
- Na jeden kęs. - Tak, ale duży.
Zasugerowałem bezpieczny i smakowity pomysł na mięsnego wrapa,
a reszta dorzuciła różne pomysły od siebie.
Tak, zróbmy to danie.
Wołowy jeon.
- Z którego kawałka? - Zobaczmy.
- Mięso. - Najlepszy byłby rostbef.
- Tak. - Niech będzie.
Postanowione.
- Do dzieła. - Trzy Gwiazdki go oprawi.
Do dzieła!
Dacie radę.
- Ale to… - Pikle to po prostu
- kwaśne warzywa. - Możemy…
Jak to się nazywa?
Możemy je wymoczyć w soku z cytryny albo limonki.
Użyjmy tego czerwonego. Jak to się nazywało?
Już wszystko ustaliliśmy.
Tak długo kłóciły się o danie główne,
a teraz kłócą się o przybranie.
Nie można wrócić do tego później?
Najpierw mięso.
Dekorowanie dania nie trwa długo.
- Szefowo Cho, powiem ci coś. - Tak?
- Skupmy się na mięsie. - Na mięsie?
- Zgadzam się. - Nie potrzebujemy dodatków.
- Skupmy się na najważniejszym. - Tak.
Przydzielmy zadania.
- To podamy najpierw. - Przyniosę mięso.
Ja zrobię purée.
Dobrze.
Skończyli obmyślać strategię.
- Do roboty. - Szefowo Cho.
- Co mam robić? - Więc…
- On przyniesie mięso. - Potrzebujemy warzyw.
- Chwila. Użyjmy tego. - Dobrze.
To stacja mięsna?
Nie.
Najpierw składniki.
- Tak. - Mogę tu obrać ziemniaki?
Strasznie ciężkie.
Czemu to takie ciężkie?
- Gdzie nóż? - Wieprzowina?
Tak.
A wy? Coś drogiego?
- Wołowina. - Polędwica?
Nie, rostbef.
Wieprzowina byłaby lepsza, ma bogatszy smak.
Koreańczycy wolą wieprzowinę od wołowiny.
DRUŻYNA BIAŁYCH ŁYŻEK: WIEPRZOWINA
Bałem się, że wybiorą ten sam rodzaj mięsa.
Osobiście uważam, że wieprzowina jest lepsza,
więc dobrze wyszło i szykuje się fajna zabawa.
Nie chciałem używać boczku, bo smak zależy od danego kawałka mięsa,
więc to byłoby ryzykowne.
Wybraliśmy wołowinę.
DRUŻYNA CZARNYCH ŁYŻEK: WOŁOWINA
Nie podniosę tego.
Strasznie ciężkie.
- Za ciężkie. - Pomocy!
Pomóżcie mu. Gdzie oni są?
Pomóżcie. Mięso jest za ciężkie.
- Co? - Mięso. Jest strasznie ciężkie.
Dobrze, że Biali mają wieprzowinę.
Strasznie ciężkie.
Serio.
Gdzie położyć mięso? Tutaj?
- Czekaj. - Gdzie?
Ciężkie.
- W porządku? - Tak.
PLAN NA WYKORZYSTANIE ROSTBEFU
Dobrze.
Przyrządzałeś kiedyś rostbef?
- Tak. - Rozumiem.
- Wyśmienita koreańska wołowina. - Tak.
Najwyższej klasy.
Też tak myślę.
BOCZEK WIEPRZOWY
Najpierw przyrządźmy wieprzowinę.
Od tego zacznijmy i pozbądźmy się krwi.
To może ją ugotujmy, a potem usmażmy?
- Zróbmy duże kawałki i je opalmy. - Najpierw…
- Przyda się palnik. - A jest jakiś?
Najpierw uporządkujmy składniki.
Obieramy ziemniaki i pieczemy je w piekarniku?
Zaraz obiorę.
Chyba muszę nożem.
- Nie ma obieraczki? - Ostrożnie.
- Czego potrzebujesz? - Tutaj?
To ta?
W porządku, dam radę.
Nie używamy tej stacji?
- Ta jest na mięso. - Powinniśmy użyć tej i tej.
- Musimy ugotować mięso. - Tak, trzeba to zrobić.
Możemy najpierw wszystko ustalić?
- Musimy współpracować. - Co ustalić?
Co każdy z nas robi.
Ja odpowiadam za mięso.
- Wiem. - Dobrze.
To czego potrzebujesz?
Nie mieliśmy jasno przydzielonych ról.
Bez żadnej rozmowy, ktoś po prostu przyniósł mięso,
a ktoś inny zaczął obierać ziemniaki.
To zajmie wieki.
Pomyślałam: „Dlaczego liderka nic nie mówi?”.
Kawałki powinny być równe.
Tak, dobrze.
Panie są z pewnością utalentowane.
Używają tylu składników.
On robi sos.
Będzie tarł gruszki.
Trzej spece od koreańskiej.
Podoba mi się to.
Dwóch kucharzy chińskich, trzech koreańskich
i rzeźnik.
Dobra mieszanka.
Starałem się podzielić role, dając im konkretne instrukcje.
Szefie, zrobisz jeon wołowy?
Wołowym jeonem zajmie się Pan Banchan.
Jak tylko skończycie, dajcie mi spróbować.
Dobrze.
Komiksiarz i Kucharz Samouk
zajmą się naengchae, które trafi na wierzch jeonu,
by dodać chińskiego twistu, który przemówi do jurorów.
Ciocia Omakase i Mistrzyni Stołówki są przyzwyczajone do dużych ilości.
Bardzo szybko kroją,
więc to było ich zadanie.
Gdy prosiłem o konkretne rzeczy,
wszyscy szybko brali się do roboty.
- Degustacja za 150 minut. - Dobrze.
- Jedno danie w 150 minut? - Tak.
- Chwila. - Mam to obrać?
- My… - Ustalmy wszystko.
- Tak zróbmy. - Jasne.
- Mów. - Omówmy nasze role.
Powinny być dwie osoby do krojenia mięsa,
więc ja to zrobię.
Pokroję je z tobą.
- Ktoś musi zrobić sos. - Dobrze.
- Do mięsa. - Ja mam zrobić?
- Możesz. - Dobrze.
- Dokończę to. - Dobrze.
Ugotuj ziemniaki i je utłucz.
Dobrze.
Jak przyrządzamy mięso?
- Kroimy, opalamy i gotujemy. - Tak.
Najpierw trzeba je ugotować, żeby zmiękło.
- Tak, najpierw podgotujmy. - No to daj je,
poddusimy je w sosie.
Wystarczy ugotować je raz.
- Tak. - W takim razie wstawiaj wodę.
- Ja to zrobię. - Dobrze.
- Ja wstawię wodę. - Weź duży gar.
Dobrze.
Trzy Gwiazdki jest niesamowity.
Trzyma tempo.
Spójrz na jego stanowisko.
Muszę użyć kuchenki.
- Mogę tej? - Tak.
ZIEMNIAKI
Jeszcze trochę.
Co dodajesz do purée?
Masło i śmietanę.
Tylko to? Nic więcej?
Nie.
- Serio? - Ma być proste.
- To danie w stylu chińskim… - Bo…
…więc ziemniaki też powinny tak smakować.
- Po chińsku? - Tak.
Masz jakiś pomysł?
- Na co? - Na ziemniaki po chińsku?
Szefowa Jung mówiła, żeby dodać sos dongpo.
- Tak? - Nie.
- Wcale nie. - Rzecz w tym,
że i tak zjedzą je razem.
Najlepiej będzie wmieszać sos, by pasowały do mięsa.
- Z samym masłem… - Nie.
Nie wiem, czy to w stylu szefa Choi.
- Co? Ziemniaki? - Tak.
Trzeba je zagotować, aż zmiękną, i rozgnieść sitem.
- Zróbcie to. - Chcesz wmieszać sos?
- Tak. - Naprawdę?
Na pewno chcemy, żeby wszystko smakowało tak samo,
skoro konsystencja już jest taka sama?
Będzie w nich masło, więc spokojnie.
- Możemy spróbować. - Sama nie wiem.
Na razie utłucz ziemniaki.
Oczywiście.
- Gotuj, aż zmiękną, i utłucz. - Nie wiem, co z tym sosem.
Lepiej byłoby bez niego.
Najpierw spróbujmy.
To nie jest ostateczna decyzja.
Opracowaliśmy plan, ale nie ostateczny.
Dlatego często było tak, że szefowie po prostu
wydawali sobie polecenia.
Czemu je opalają? Tak się robi w Chinach?
Czemu opala skórę?
Opalasz ją, żeby pozbyć się włosów?
Zwykle gdy robimy wieprzowinę dongpo,
- gotujemy ją i smażymy w głębokim oleju. - Tak.
Gdybyśmy smażyli ją na oleju, to nie byłoby konieczne.
- Najpierw powinniśmy… - Tak?
…gotować wieprzowinę, aż będzie miękka.
- Tak? - Tak.
Zwiększ ogień.
Jest w porządku.
Przeleje się.
Nie używamy szybkowaru, prawda?
- To powinno wystarczyć. - Tak.
- Ugotujemy to tutaj. - Ten wok jest za mały.
Użyjmy tego.
Czemu tego nie ugotowałeś?
- To na koniec. - Co?
- Nie duś jej jeszcze. - Dobrze.
Ma trafić do sosu, jak będzie miękka.
- Inny styl. - Tak.
Gotujemy, zamiast dusić?
Jeśli teraz zaczniemy dusić mięso w sosie, będzie za słone.
Musimy najpierw je podgotować.
Ale to zajmie mnóstwo czasu.
- Więc jeśli nie zadziała… - Zaczekaj chwilę.
- Czyli to… - Co to?
Mieliśmy podgotować mięso, żeby zmiękło,
ale zdaliśmy sobie sprawę, że nie zdążymy.
Wyjmijmy to i usmażmy w głębokim tłuszczu.
Tak się to robi.
Czyli zmarnowałem czas.
Kazał nam ugotować wieprzowinę, a potem dusić ją w sosie.
- Ale to się nie uda. - Nie mamy czasu.
- Dobrze. - Wyjmę ją,
poczekam, aż ostygnie, pokroję i usmażę.
A co z sosem?
Udusimy w nim usmażoną wieprzowinę.
Nie zamarynuje się.
- Chcesz najpierw ją usmażyć? - Tak.
- Już się kłócą? - Tak.
O co chodzi?
- Chcesz najpierw ją usmażyć? - Tak.
Tak się robi?
- Tak zwykle robimy wieprzowinę dongpo. - Serio?
Najpierw smażymy mięso, a potem gotujemy lub dusimy.
- A… - Boisz się, że się nie dogotuje?
- Że nie będzie miękka. - Rozumiem.
Czyli smażymy w głębokim oleju bez sosu?
Tak, szefowo Jung?
Podejmijmy decyzję.
- Jak to zrobimy? - Zróbmy to tak.
Wysmarujemy ją ciemnym sosem sojowym,
podsmażymy i przekażemy tobie.
- Usmażmy ją tu. - W sosie.
Wysmarujmy ją ciemnym sosem sojowym i usmażmy.
To gdzie mam lać olej?
Tutaj, do smażalnicy.
- Do tej? - Tak.
- Potrzebujemy 20 litrów. - Nie rozgrzeje się.
- To prawda. - Wyjmij to i usmaż tutaj.
Wyjmij wieprzowinę.
PALNIK
- OK. - Tak będzie szybciej.
Ale nie da się jej tak nagrzać.
Potrzebujemy 20 litrów oleju.
- To weź 20 litrów. - Serio?
- Tak. - Dobrze.
- Skoro tak mówisz. - Jeszcze dymka.
- Gdzie olej? - Użyj tego.
Wiele osób wydawało różne polecenia,
więc plan co chwilę się zmieniał.
Wykonywałem swoją pracę i dałem się w to wciągnąć.
Byłem zdezorientowany.
Źle zaczęliśmy.
Nie, to my wygramy.
Nawet nie uzgodniliśmy, jakich metod użyjemy.
Tak.
Zaraz dostanę szału.
Wiem.
Powinniśmy byli uzgodnić, co będziemy gotować.
Ale nie zrobiliśmy tego.
Każde poszło swoją drogą bez żadnych ustaleń.
Ciężka sprawa.
Mamy konflikt.
Widzę.
Same alfy.
Pracują już tak długo,
- że rozwinęli silne osobowości. - Tak.
- Ja będę cię słuchał. - Nie mów tak.
- Będę twoją prawą ręką. - Nie.
Prawa ręka!
- Mogę spróbować z warzywami? - Tak, część jest już gotowa.
WARZYWA DO WOŁOWEGO JEONU
Gotowe do degustacji.
- Zbierzmy się i spróbujmy. - Dobrze.
Podejdźcie na chwilę.
Podejść? Dobrze.
- Próbują. - Tak.
Wszyscy razem.
WSTĘPNA DEGUSTACJA
Mogę spróbować?
Spróbujmy i wybierzmy bazę dla zupy.
Zupa powinna być łagodna.
Trochę za kwaśne.
Nie czuć smaku mięsa.
Możemy je zrobić z surowym jak do sałatki?
- Na górze? - Tak.
Ale nie z mielonym.
Powinno smakować jak wołowy jeon zawinięty w świeże kimchi.
- Zróbmy go w stylu sałatkowym. - Tak.
Myślałem o czymś mniej wilgotnym.
Coś takiego, ale mniej wilgotne.
- Wystarczyłoby podsmażyć. - Tak.
- Tak myślałem. - Nie dodawajmy skrobi.
- Bez skrobi. - Tak.
Tylko podsmażmy.
- To bardziej sos niż stir-fry. - Tak.
Powinniśmy mieć stir-fry, a nie to.
- Stir-fry? - Zgadzam się.
Tak.
I niech ma mocny dymny aromat.
To trudne.
Pomysł Kucharza Samouka bardzo się różnił od mojego.
- Mało konkretna konsystencja. - Niechrupiące.
I za dużo skrobi.
Jak stir-fry do bułeczek kkotppang.
- Właśnie. - Tak.
- Czyli zwykła wołowina z papryką? - Właśnie.
- Dokładnie. - Tak.
Kazali mi zrobić chińską wołowinę z papryką,
a Ciocia Omakase zaproponowała to już na samym początku.
Może stir-fry?
- Nadaje się na dużo porcji. - Nie.
Trzeba by je idealnie doprawić.
No to doprawimy.
Ale w cebuli i papryce jest woda,
którą w końcu puszczą.
- Stir-fry się nie nadaje. - Rozumiem.
Stir-fry to zły pomysł. Nie stir-fry.
Pomyślałem: „Czy coś takiego jak stir-fry się tu sprawdzi?”.
Spróbuję użyć tego.
- I pozbyć się wody. - Kostka się nie nada.
- Mają być słupki. - Słupki?
Tak. Pokrójmy je jeszcze raz, szybko.
Szybko się uwiniemy.
Dobrze, spróbujmy.
Było mi głupio.
Harowały na darmo.
Kroimy od nowa?
Znowu kroją? Do wołowiny z papryką?
Nie mają łatwo.
- O nie. - Nie siekają, tylko kroją,
- jak do stir-fry. - Tak.
Ile cukinii potrzebujemy?
- Słucham? - Mam napełnić tę miskę?
Tak.
Wcale się nie martwiłem.
Ciocia Omakase i Mistrzyni Stołówki to nasze Messi i Ronaldo.
Nie mieliśmy żadnego problemu.
Przepraszam.
Tak będzie lepiej.
Czy mogę im w czymś pomóc?
Czy tylko je opóźnię?
Tu nie było miejsca na błędy,
więc bardzo się bałem.
Możemy smażyć.
- Jeszcze nie. - Dlaczego?
- Nie ma 200 stopni. - Musi się rozgrzać.
Za niska temperatura…
- Za niska. - …nie wydobędzie aromatu.
Ale wokół skórki powinny być bąbelki.
Jest ustawiona na 200 stopni?
Ustawiłem na 230.
- 230? - Ustawił 230.
Rany, to wszystko…
Martwię się.
Niedobrze.
Minęła godzina.
Zostało wam 140 minut.
Musimy zacząć smażyć wieprzowinę.
- Czemu nie smażysz? - Jest za mało rozgrzana.
- To użyjmy tego. - Tego?
Zacznijmy smażyć mięso.
Nie możemy. Smażalnica nie jest gotowa.
Olej nie jest dość gorący.
Musimy znaleźć sposób na zmiękczenie wieprzowiny.
Nie możemy czekać.
Usmażymy ją tutaj.
- Tutaj. - Ale…
- Używasz tego? - Tak, do smażenia.
Dobrze, zróbmy to.
Tak będzie szybciej.
- Podzielmy ją i usmażmy na oba sposoby. - Użyjmy obu.
Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść.
Zróbmy, co trzeba.
Patrz.
Smażysz, wyjmujesz i kroisz.
- I zanieść tam? - Tak.
No to spróbujmy.
Za mało rozgrzany.
METODA PRZYRZĄDZANIA MIĘSA 2. W GŁĘBOKIM TŁUSZCZU
Skóra powinna bardziej pękać.
Czy olej zwykle nie pryska?
Zwykle tak.
- Ale temperatura jest za niska. - Prawda?
Co nie pęka?
- Skóra. - Boczku?
Tak, powinna pękać.
Ji-sun, to nie działa.
Tylko z wierzchu ma być chrupiące.
Zrób chrupiący wierzch i wystarczy.
Jasne.
Podsmaż jeszcze.
Połóż to tutaj.
Tutaj? O mój Boże.
- Co? - To jest…
Trzeba będzie to zeskrobać.
Zabierz to.
Wyrzuć to.
Nie używajmy tego.
Sos w to nie wsiąknie.
- Raczej nie. - Nie nadaje się.
Powinna być chrupiąca, tak jak ta.
Ale gorąca.
Szefowo Jung, sprawdź, czy da się zrobić z tego 100 porcji.
- Licz, krojąc. - Powinno wystarczyć.
Dobrze.
Zostało wam 120 minut.
Ale ten czas leci.
Jazda!
Nie zdążą.
Samo nakładanie 100 porcji zabierze masę czasu.
Wyszło około 80.
- Co? Dobrze. - Osiemdziesiąt.
- Na razie pokroję wszystko. - Dobrze.
METODA PRZYRZĄDZANIA MIĘSA 3. DUSZENIE W SOSIE
Trzydzieści.
Ziemniaki gotują się dłużej, niż myślałam.
Gotują się już od godziny.
To chyba powinny się już ugotować?
Tak, zdecydowanie.
Rozsmarowujemy je?
Chwila. Purée?
Tak.
Ups, na śmierć zapomniałam.
Jak mogłaś zapomnieć?
Zapomniałam.
- To twoja praca. - Dobra.
Powinniśmy sobie pomagać.
Zgadza się.
- Zapomniałam, bo mam drużynę. - Nieźle, co?
- Oczywiście. - Przez drużynę?
To ma sens.
Dobre.
Namieszała.
Powinny być ugotowane, tak?
- Minęła godzina. - Tak.
To nie…
Dziurki są za małe.
Nie ma innego sposobu?
Dziurki są za małe.
W ten sposób?
- Ja to zrobię. - Masz czas?
- Czekaj. - Masz?
- Rób tak. - Mogę wrócić do dymki?
Muszę pokroić dymkę.
- Dociskaj w ten sposób. - Dobrze.
Nie mam na to czasu.
Nie mogę ich po prostu utłuc?
WARZYWA UGOTOWANE ZGODNIE ZE ZMIENIONYM PRZEPISEM
Spróbujmy.
2. DEGUSTACJA
- Tak miało być? - Tak.
- Dodałeś bakłażana? - Nie.
Spróbuj.
Mniej przypraw i dodaj smażone bakłażany.
Spróbuj z tym.
Ostrzegam, że jest słone.
Proszę się nie gniewać.
- Jest pyszne. - Dobrze.
- Mniej soli. - Dobra, mniej soli.
- Dobre, nie? - Tylko trochę.
Ile mamy czasu?
120 minut.
- 120 minut? - Tak.
Wystarczy.
- Najważniejszy punkt. - Tak?
- Jest pyszne. - Dzięki.
To będzie wóz albo przewóz.
Jak nie będzie dobre, to mamy problem.
Jest dobre. Trzymaj tak dalej.
Składniki będą gotowe do czasu, aż zegar zacznie odliczać 100 minut?
Tak, grzyby są gotowe.
- Tyle wystarczy? - Tak.
Cukinia, a potem…
PRZYGOTOWANIE SKŁADNIKÓW ZAKOŃCZONE
- Składniki gotowe? - Co teraz?
Możesz sprzątnąć stanowisko
- i zrobić jeon? - Jasne.
- Połóż to tam. - Dobrze.
- Jeon już na ogniu. - Dobrze.
Mamy mnóstwo czasu,
więc nie spiesz się.
JEON NA OGNIU
Z miłością i troską.
- Za dziesięć minut gotuję. - Dobrze.
To nie ma końca.
Zaraz, my…
- Tak? - Seonkyoung.
Jak mam zrobić to sama? Potrzebuję pomocy.
Zajmę się tym.
Teraz to już prościzna. Zrobiłam połowę.
- Żartuję. - Używamy sita?
Prawie skończyłam.
Jeszcze jeden.
- Gdzie? - Masła i śmietany
trzeba było użyć,
- jak były gorące, by je wchłonęły. - Wiem.
Ale kazali mi to zrobić tak.
- Szefowo Cho. - Tak?
Trzeba przyprawiać purée, póki jest gorące.
Zrobić to, skoro ty jesteś zajęta?
- Ale… - Dodam to,
żeby sprawdzić, jak smakują z wieprzowiną.
Użyłabym oleju z dymki zamiast masła.
Dodaj masła.
Może olej z dymki?
Nie, użyj masła.
- Przygotujmy sos. - A śmietana?
Jak to szło?
Jeśli nie dodamy masła teraz…
- Póki są ciepłe. - To nie działa.
Czekaj.
- Dodajmy, póki są ciepłe. - Tak.
Włóżmy po 400 g purée do trzech garnków, żeby wyszło 1,2 kilo.
- Dobrze. - Tak.
- To ma być sos? - Tak.
Kazał użyć ich jako sosu.
Wybacz, że wyraziłam się niejasno.
Na początku szefowa Seonkyoung myślała, że położymy purée na wieprzowinie.
Ale szef Choi…
Nie róbmy 100 porcji po 40 g.
Może zrobimy z nich sos?
Możemy zagęścić go bulionem i skrobią.
- Użyjesz tego do sosu? - Tak.
SUGESTIA NOWEJ METODY
To bardzo stara metoda,
ale wychodzi pycha.
Zaproponowałem to, bo wiedziałem, że to podkręci smak dania.
Ale mamy już sos hong shao rou.
Po co używać drugiego?
Purée miało być na wierzchu.
Po co robić z niego sos?
Dla miękkości.
Wszystko już i tak jest za miękkie.
Ale gdy dodamy ziemniaki do sosu, to będzie coś zupełnie innego.
Jurorzy o tym zdecydują.
To nie nasze zadanie.
Z sosem to zupełnie co innego niż z samymi ziemniakami.
Ale purée jest już miękkie.
Sos jest miękki. Wieprzowina jest miękka.
Brakuje tekstury.
Sytuacja się pogorszyła, gdy zaczęliśmy słuchać szefa Choi.
- Zachowamy równowagę… - Sos…
- …dodając… - …nie ma sensu.
…sos do ziemniaków?
- Możemy spróbować? - Nie zachowamy.
Zrób trochę, to zobaczymy.
Ja jestem przeciwna.
Teraz?
- Zrób na spróbowanie. - Zostało wam 100 minut.
Szefowa Longest i szef Choi mieli różne zdania
i wydawało się, że się nie dogadają.
Zaproponowałam próbę.
Możemy mieć różne pomysły,
ale powinno się ufać koledze z drużyny.
Czułem, że mi nie ufają.
Nie zużyj wszystkiego, tylko trochę.
Daj mi 200 gramów.
To za dużo.
- To wszystko, co mamy. - Wystarczy.
Szef Choi Kang-rok
użył sosu hong shao rou z bazą z sosu sojowego
i ugotował je z ziemniakami, by zrobić z nich purée.
Seonkyoung robi świetne purée, więc chciała je zrobić
i położyć na wieprzowinie.
Nie chciałam niczego żałować.
Mieliśmy dość czasu, by pozwolić obojgu zrobić, co chcą,
spróbować i zdecydować, co wybrać.
I jak?
Oto sos.
Z wieprzowiną smak będzie wyraźniejszy.
Smakuje mi.
Kucharze, podejdźcie tu na chwilę.
- Spróbujcie. - Nie tylko tego.
- Z wieprzowiną. - Wiem.
Posłuchajmy liderki.
Najlepiej dodajmy to do wieprzowiny i polejmy sosem.
Spróbuj.
Spróbuj i podejmij szybką decyzję.
Nie musimy tego robić.
- Dobre, prawda? - Tak.
- Prawda? Zróbmy to. - Nie powinniśmy
- spróbować z mięsem? - Śmiało.
Nie mamy czasu, użyj wyobraźni.
Z sosem sojowym smakowało lepiej.
Nie, to jest lepsze. Tak zróbmy.
Użyjmy tych rondli.
- Po 600 g do każdego. - Zrób to.
Nie podobał mi się styl szefa Choi.
Skoro chciał zrobić sos,
mogłam użyć blendera, a nie męczyć się,
próbując tłuc ziemniaki ręcznie.
Gdzie to położyć?
- Wołowy jeon gotowy. - Gdzie?
- Trzeba jeszcze doprawić. - Jeszcze?
- Jest trochę mdłe. - Nie za dużo, troszeczkę.
Ale pyszne.
Z odpowiednimi przyprawami będzie idealne.
Przypraw tak jak wcześniej.
- Za duża presja. - Pierwsza partia była pyszna.
Zrobiła wrażenie.
To prawda.
- Trochę mniej niż wtedy. - Tak.
- Bez pośpiechu. - Bez pośpiechu?
Oni jeszcze gotują.
Zobaczmy, co z tego wyjdzie.
Problemem jest wieprzowina.
Owszem, to największy problem.
- Nie mięknie. - Tak.
- Musimy podjąć decyzję. - Tak.
Co robimy?
- Nadal twarda? - Co jest?
Nie mięknie.
Sprawdź, czy taka może być.
- Mamy 70 minut? - Tak.
- To możemy gotować jeszcze przez 40. - Musimy też nałożyć na talerze.
Pół godziny na nakładanie, 40 minut na gotowanie.
- Ile się już gotuje? - Może ją wyciągnij.
Myślę, że za pół godziny zrobi się miękka,
ale nie idealnie miękka.
Wszyscy się denerwowali, bo kończył nam się czas.
- To się nie uda. - Nie.
Musimy zrobić coś z wieprzowiną.
Potrzebujemy szybkowaru.
Są tylko dwa. Nie wiem, czy to wystarczy.
Przykryjmy pokrywką i zostawmy to.
- Tak sądzisz? - To jedyny sposób.
Wszystko się nie zmieści.
Samo mięso się zmieści.
- Nie ma go dużo. - Tylko mięso?
Posłuchajmy jej.
Zacznijmy od 50 sztuk.
Tylko nie rzucaj za mocno.
Wciąż jest twarde, nic mu nie będzie.
METODA PRZYRZĄDZANIA MIĘSA 4. GOTOWANIE W SZYBKOWARZE
Doskonale wiedziałem, że nie idzie nam zbyt gładko,
więc trochę się denerwowałem.
Czas wykładać.
Mam zacząć smażyć? Nie za wcześnie?
Nie. Smaż.
- Rozumiem. - Dziękuję.
GOTOWANIE WARZYW NA HONG SHAO ROU
Moje dymki.
Szefowo Jung, powinnaś zacząć robić sos z tego bulionu.
- Podgrzejmy wołowy jeon. - Dobrze.
Możemy podgrzewać jeon.
Wyrobię się w dwóch partiach.
Dobrze.
Dobre. Do dzieła.
Brawo, szefie!
Zostało wam 40 minut.
Sprawdźmy to.
- Chyba się pali. - Gdzie?
Tutaj.
Czuję, jak się pali.
Jeśli się przypaliło, to koniec.
Zmniejsz ogień.
Spójrzmy.
Nie przypaliło się.
Musimy ugotować je w sosie,
więc wyjmij wszystko.
Tu jest jeszcze lepiej.
Chyba się udało.
Mieliśmy dobrą strategię i świetne metody.
- Szefowo Cho, nałożysz jedną porcję? - Teraz?
Jako próbkę.
O tak.
Naokoło?
To ma sens.
Lepiej wygląda.
- Spróbujmy. - Dobrze.
Czekajcie.
Spróbuj.
Zobaczmy.
- Zobaczmy. - Spróbuj tak.
- Smakuje mi. - Pyszne.
- Tak? - Pyszne.
Mimo starć jedzenie było smaczne.
Sos ziemniaczany świetnie komponuje się z daniem.
- Dobra, chodźmy. - Chodźmy.
Wyjmujmy wieprzowinę po kolei.
Wyjmujesz,
polewasz sosem, kładziesz i każdy bierze po jednym.
Po jednym na talerz?
Tak.
Zaczęli nakładać.
- Mam to zrobić? - Na środku.
Na środku?
- Tak, na środku talerza. - Dobrze.
Wyciągnął pęsetę.
Musi wyglądać schludnie,
więc ukształtujcie to pałeczkami.
- I posypcie. - OK.
Zobacz. Wystarczy?
- Więcej bakłażanów? - Trochę więcej.
- Tak dobrze? - Jeszcze trochę.
- Jeszcze? - Trochę.
Za dużo.
Gdy zaczęliśmy nakładać, czułem się,
jakbyśmy wszyscy pracowali w tej samej restauracji.
Tworzyliśmy harmonijny zespół, który jednocześnie obsługiwał 100 osób.
Przyspieszmy trochę.
- Dobrze. - Dobrze.
Oni też nakładają.
Dobrze.
Szefowo Cho, proszę przypomnieć.
Co mamy robić?
Potrzebujemy po jednej osobie do brokułów, rzodkwi i wieprzowiny.
- Ja biorę ziemniaki. - Szefowo Cho,
wskaż, kto ma co robić.
- Ja zajmę się cebulką. - Dobrze.
- Choi, mięso. - Jasne.
Ty zajmij się rzodkwią. Jazda.
- Rzodkiew i wieprzowina. - Tak.
Dobrze.
Rzodkiew na środku.
Pośpiesz się z wieprzowiną.
Teraz brokuł.
Brokuł i dymka.
- Wydamy 100 porcji? - Tak.
- Damy radę? - Musimy.
Sprawdzajcie, czy czegoś nie brakuje.
Mamy dość brokułów?
- Tak, wystarczająco. - Tak.
- Wieprzowina gotowa? - Tak, polewam sosem.
Nakładanie poszło gładko.
Mieliśmy kłopoty, ale daliśmy radę.
Nie wiedziałem, że wieprzowina dongpo może tak wyglądać.
Z początku wszyscy byli drażliwi,
ale po 30 minutach złagodnieliśmy.
Tylko podczas nakładania nasza współpraca szła gładko.
Położę to.
A ja sprawdzę i wyciągnę.
Zaczynają podawać.
Powodzenia!
Czarne Łyżki, do boju!
CZARNE ŁYŻKI: 30 TALERZY
Muszą zacząć podawać.
Nie powinniśmy już ich zanosić?
Kończcie, a ja zaniosę.
- Chodźmy. - Chodźmy!
Dawajcie je.
Idziemy!
Rany, patrzcie na to.
Jak na bankiecie.
CZARNE ŁYŻKI: 59 BIAŁE ŁYŻKI: 1
Jak na oficjalnym bankiecie.
Polaliśmy sosem?
- Później. - Możemy tam.
- Pospieszmy się. - Tak jest.
Sto porcji to dużo.
CZARNE ŁYŻKI: 83 TALERZE BIAŁE ŁYŻKI: 66 TALERZY
Jedziemy.
W samą porę.
Chodźmy!
Pospieszmy się.
Mamy sześć minut.
Czas ich goni.
Białe Łyżki wyglądają niepewnie.
Jest.
Zanieś je. Szybko!
CZARNE ŁYŻKI: 100 TALERZY BIAŁE ŁYŻKI: 100 TALERZY
To już wszystkie, tak?
Ostatnie szlify.
- Wytrzyj to, proszę. - Dobrze.
Pięć,
cztery,
trzy,
dwa,
jeden.
Koniec Bitwy Drużyn Mięsnych.
Dobra robota!
Muszą być wyczerpani.
- Dobra robota. - Nasz lider.
- Pan Banchan! - Dobra robota.
Wygląda super.
Jak dzieło sztuki.
To prawda.
Oba dania wyglądają pysznie.
Myślicie, że będzie dobrze?
Myślę, że tak.
Mimo tego, że było nam ciężko, nasze danie wyszło wspaniale.
Ci kucharze mają niesamowitą siłę ognia.
Mamy szansę na wygraną.
Chciałam spróbować dania drugiej drużyny.
Zwykle gotuję świeże i pikantne dania.
Ich było bardziej w moim stylu.
Byłem pewien naszych smaków.
WRAPY Z WOŁOWINĄ PO CHIŃSKU I SAŁATKĄ ZE ŚWIEŻEJ RZODKWI
Zrobiliśmy wołowy jeon z rostbefu.
Podsmażyliśmy cukinię, czerwoną paprykę i grzyby z chińskimi przyprawami,
na wierzch daliśmy sałatkę z rzodkwi
i polaliśmy wszystko syczuańskim sosem naengchae.
- Myślisz, że wygramy? - Co?
Myślę, że tak.
Czuję kuchnię koreańską i chińską.
Idealnie doprawione.
Zrobili to, co chcieli zrobić.
- Degustują z pełną powagą. - Tak.
Dziwne.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Widziałam, że niektórzy kiwają głowami po spróbowaniu naszego dania, ale…
Nasze danie to hong shao rou na bazie z sosu sojowego.
Na spód położyliśmy sos z tłuczonych ziemniaków,
dalej rzodkiew duszoną w sosie sojowym
i duszoną wieprzowinę.
Dodaliśmy smażone brokuły,
a do tego smażoną w głębokim tłuszczu dymkę.
Byłem ciekaw, co zrobią Białe Łyżki.
Nieduże, ale można się delektować.
Mam nadzieję, że czyszczą talerze po naszym daniu.
Tak.
- Warto było czekać. - Tak.
Obie drużyny się spisały.
Walka będzie bardzo wyrównana.
Też tak myślę.
- Wszystko zależy od ich gustu. - Tak.
Czy wolą kuchnię chińską, czy zachodnią.
Tak, to zależy.
Degustacja zakończona.
Czas zacząć głosowanie
nad dzisiejszą Bitwą Drużyn Mięsnych.
Umieram z ciekawości.
Drużyna, która zdobędzie więcej głosów, wygra,
a wszyscy jej członkowie przetrwają.
Oby Białe Łyżki wygrały obie rundy.
Chcę, żeby wszyscy głosowali na Czarne Łyżki.
Głosowanie zakończone.
Zespół, który zwyciężył w rundzie Sali Mięsa to…
Serio?
Napisy: Agnieszka Żurek