SERIAL NETFLIX
PORT MOOJIN
SZEFIE, NIE BĘDĘ DZIŚ NA POSTERUNKU. ODEZWĘ SIĘ PÓŹNIEJ
ODCINEK 3 MĘŻCZYZNA Z PARASOLEM
Zaczynajcie.
Inspekcja graczy.
SEONG GI-HUN
CHAE GANG-SUN
HWANG JUN-HO POLICJA
Hej, ty!
Ja tylko…
Mam chorobę morską.
Zapomniałeś o regule?
Mówisz, gdy przełożony ci pozwoli.
Idź do kajuty.
Proszę pana.
Proszę pana!
Nic panu nie jest?
To ty.
Gracz 456.
Tak.
Myślałem, że pan umarł.
Nie tak łatwo mnie zabić.
Oczywiście, że nie.
Przez pana wyszedłem i dzięki panu wróciłem.
Nie może pan umrzeć pierwszy.
Wiele osób wróciło.
GRACZE: 187 NAGRODA: 26,9 MLD WONÓW
To prawda.
Wszystkim było ciężko.
Boże.
Ona nie potrafiła nazwać swojego dziecka. I też wróciła.
No tak.
Ciekawe, czy nazwała dziecko przed powrotem tutaj.
Boże.
Gi-hun.
Cześć, Sang-woo.
Jesteś.
Myślałem, że nie wrócisz.
Ja też.
A ty?
Widziałeś się z mamą?
Panowie!
To mój wybawca!
Miło znów pana widzieć.
Dziękuję, że dał mi pan na autobus.
Dałeś mu na autobus?
Mówił, że przejdzie z Yeouido do Ansanu.
To urocze.
Jesteśmy jak kumple z obozu dla rekrutów.
Co to za obóz?
Taki wojskowy, na którym strzela się i trenuje.
Wiem! Żołnierze mieszkają tam razem?
Tak.
Chwila.
Skoro o tym mowa,
może zrobimy to jak drużyna, jakbyśmy byli w wojsku?
Dobry pomysł. Nie wiemy, w co będziemy grać.
Lepiej stworzyć zespół i przygotować się na wszystko.
Może do nas dołączysz?
On jest niesamowicie silny.
Widziałeś to, prawda?
Podniósł mnie jedną ręką.
Naprawdę mogę do panów dołączyć?
Jasne. Możesz być szeregowym, nowym rekrutem.
On jest kapralem, a ja sierżantem u schyłku służby.
Dziękuję, panowie.
- Nie mów tak na nas. - Hej.
Mogę też dołączyć?
Oczywiście.
Będzie pan majorem, który całe życie służył w wojsku.
Dziękuję.
Boże, stworzyliśmy niezłą drużynę.
Zapomnę o przeszłości i cię przyjmę.
Dołącz do mojej drużyny.
Byliśmy zgraną drużyną, prawda?
Wciąż blefujesz?
Na pewno mnóstwo osób cię poszukuje.
Nie żartuj sobie.
Nieważne, jak silna jesteś,
sama tutaj nie wygrasz.
Nie widzisz tego?
Te zamaskowane dupki zabrały łóżka tych, którzy umarli.
Jeden błąd i wystawią twoje łóżko.
Martw się o swoje łóżko.
Panowie.
Nie współpracujcie z tym dupkiem.
Na wolności okradał własnych podwładnych.
Połasił się na pieniądze szefa,
został złapany i skończył tutaj.
Wiecie, jak się na takich mówi w moim mieście?
Rewolucyjne dupki.
Ty komuchowa dziwko.
Dziewczęta i chłopcy.
Wybaczcie, że się wtrącam.
Czego chcesz?
O rety.
Jesteś bardzo przystojny.
Hej, przyjmij mnie.
Do czego?
Do drużyny.
W czym jesteś dobra?
We wszystkim poza tym, w czym nie jestem.
Przydam się bardziej niż ta chudzina.
Pod wieloma względami.
Jesteś taka dobra?
Zrobimy to?
Są wolne łóżka.
Rozpoczynamy posiłek.
Prosimy wszystkich graczy…
- Po jedzeniu. - …o wyjście na przód.
Powtarzam. Rozpoczynamy posiłek.
Proszę ustawić się w linii na środku.
Bandyci.
Boże.
Z 201 graczy powróciło 187.
Współczynnik powrotu to 93%.
Miej oko na tych, którzy nie wrócili.
Informuj mnie.
Tak jest.
- Rany. - Boże.
Wspomnienia wracają.
Dostawał pan takie pudełka?
Oczywiście.
Żona codziennie rano
przygotowywała pudełka dla mnie i dzieci.
Ryż jest zimny. Rany.
Podgrzalibyśmy go, gdyby w środku była kuchenka.
Pamiętasz?
W podstawówce mieliśmy piec w klasie.
Stawialiśmy na nim pudełka z obiadem.
Był bardzo gorący,
aż ryż się przypalał.
- Gi-hun. - Co?
Skoro masz czas na wspominki,
pomyśl, jaka będzie kolejna gra.
Hej,
tego nie mogę przewidzieć.
Dowiemy się, kiedy się zacznie.
Patrząc na to, w co graliśmy,
pewnie będzie to gra, w którą kiedyś grały dzieci.
Też tak myślę.
Ale jest mnóstwo takich gier.
Ddakji, dabanggu, gra w klasy, biseokchigi, berek,
don katsu, ganiany.
Dla dziewczyn ggonggi, gra w gumę, gra w sznurki.
Co jeszcze?
W żadną nie umiem grać.
Dzieci w twoim kraju nie grają w takie gry?
Nie martw się.
Dziecięce gry mają proste zasady. Pomożemy, jeśli ich nie znasz.
Dziękuję.
Koniec pracy na dziś.
Pracownicy proszeni są o powrót do pokojów.
Powtarzam.
Koniec pracy na dziś.
Pracownicy proszeni są o powrót do pokojów.
NOŚ MASKĘ POZA POKOJEM
NIE MÓW BEZ POZWOLENIA
NIE WYCHODŹ BEZ POZWOLENIA
Otwierać, dupki!
Naprawdę muszę siku!
Wy nigdy nie sikacie?
Pozwólcie mi skorzystać z toalety!
Muszę skorzystać z toalety. To takie trudne?
Ta sala jest pełna mężczyzn. Mam się wysikać na podłogę?
Niech was szlag!
Przynajmniej traktujcie nas jak ludzi, jeśli chcecie się nami bawić!
Hej, trójkącie.
Nie potrzebuję cię. Zawołaj swojego szefa.
Dawaj tu ten kwadrat!
Nie wolno opuszczać swojego miejsca poza wyznaczonym czasem.
Cholera. Myślisz, że chce nam się sikać, gdy na to pozwolicie?
Co do…
Cholerne dranie!
Myślicie, że się tu nie wysikam?
Cholera.
Sikam.
Usłyszycie wodospad.
Chodź za mną.
Nie słuchacie nas, jeśli nie krzyczymy.
Cholera.
Ja też muszę siku.
Co robisz?
Walczyłam o toaletę, a ty z niej skorzystasz?
Hej.
Strasznie mnie wkurzasz. Wiesz o tym?
Niegrzeczna smarkula.
Hej.
Ale to przyjemne.
Wystraszyłaś mnie!
No co?
Chcesz bucha?
Siedź i pal dalej.
Co robisz?
Czy ty…
tam wejdziesz?
Chcę się rozejrzeć.
Graj na czas. Dam znać, jak się czegoś dowiem.
Zgoda.
Stań na mnie.
Boże.
Te zatwardzenia mnie wykończą!
Wolałabym urodzić dziecko!
Umieram!
Umieram. Czemu nie chce wyjść?
Czas wracać.
Daj mi chwilę.
Już prawie ją zrobiłam.
No już, wyłaź.
Szybko, wyłaź. Musimy się pospieszyć!
Wychodź.
Bo po ciebie pójdę.
Czekaj! Nie! Chwila!
Nie ma papieru toaletowego!
Cholera.
Myję się wodą.
Nie wchodź.
Zostań tam.
Myję się.
Mój tyłek jest zupełnie nagi.
Cholera.
Teraz myję się cała.
Co robisz?
Mieszaj dalej.
Wychodź.
Cholera, nie ma papieru!
- Jak nie, to cię wyciągnę. - Muszę się wytrzeć!
Nie macie sprawdzać, czy w kabinach jest papier?
Niech przyjdzie tu kwadrat!
Muszę złożyć skargę.
Na co się gapisz, dupku?
Nie wierzę.
Ty dupku.
Hej, gnoju.
Mówiłam, żebyś nie wchodził.
To molestowanie!
Pozwę cię, jak tylko stąd wyjdę.
Cholera!
Pora spać. Dobra robota.
Bezludna wyspa, porwania, inwigilacja, maski.
Hej, co widziałaś?
Co widziałaś?
Powiem ci jutro.
Dlaczego jutro? Powiedz mi teraz.
Hej.
Co widziałaś? Nie wytrzymam do jutra.
Wstał nowy dzień. Proszę, obudźcie się.
Za dziesięć minut zacznie się liczenie.
Pora na śniadanie.
Proszę ustawić się w linii na środku.
Hej.
Co widziałaś?
Powiedz mi.
Miałaś mi powiedzieć rano.
Na pewno coś widziałaś.
Zamaskowani ludzie rozpuszczali coś w wielkim garnku.
Co rozpuszczali?
Nie wiem.
Cholera.
Odstawiłam szopkę, próbując cię uratować,
a ty nie wiesz?
Poczułam zapach.
Jaki zapach?
Cukru.
Wyczułaś cukier?
Roztapiali cukier?
Chyba tak.
To wszystko?
Słuchaj,
jeśli coś ukrywasz, wypalę ci oczy.
Chyba jestem głodna.
Mam ochotę na coś słodkiego.
Cholera.
Może podali dziś słodkie ziemniaki.
Zaczynamy liczenie.
Proszę czekać pod drzwiami.
Liczenie zakończone.
Można zacząć pracę.
Przepraszam,
jest mleko czekoladowe? Nie mogę pić zwykłego.
Nigdy go nie trawiłem,
więc w szkole go nie dostawałem.
Cholera.
Pewnie ojciec często dawał ci klapsy, gdy byłeś mały.
Skąd pan wie?
Mój syn był do ciebie podobny.
Proszę pana.
Czemu pan nie je?
Możesz ją wziąć.
Naprawdę?
Zwykle nie jadam śniadań.
Dziękuję.
Najmądrzejsi rzadko jedzą.
To też weź.
Dziękuję.
Za chwilę rozpocznie się druga gra.
Proszę stosować się do poleceń personelu.
Powtarzam.
Za chwilę rozpocznie się druga gra.
Proszę stosować się do poleceń personelu.
Widziałaś coś, prawda?
Słyszałem waszą rozmowę.
Powiedz, co widziałaś.
Dlaczego?
Uciekłaś z Korei Północnej.
Każą nam grać w gry, w które graliśmy w dzieciństwie.
Następna pewnie będzie podobna.
Jeśli mi powiesz,
to ją odgadnę.
Czemu plac zabaw jest taki duży?
W co nam każą grać?
Witamy w drugiej grze.
Jak myślisz, co to jest?
Utrzymanie się na karuzeli?
Spychanie innych z małpiego gaju?
Zanim rozpoczniemy,
wybierzcie jeden z czterech kształtów i stańcie przed nim.
Co to?
Kółko, trójkąt,
gwiazda, parasol.
Wyglądają znajomo.
Jeśli mi powiesz, to ją odgadnę.
Roztapiali cukier.
Sang-woo.
Co?
Co robimy?
Nie wiem.
Wybierzcie kształt i natychmiast przed nimi stańcie.
Gramy jako drużyna?
To niebezpieczne.
Nie wiemy, co to za gra.
Jeśli wybierzemy ten sam kształt, możemy mieć kłopoty.
Czyżby?
Tak mówią w inwestycjach:
„Nie stawiaj wszystkiego na jedną kartę”.
Proszę pana,
był najlepszy na uniwersytecie w Seulu.
Był najsłynniejszym geniuszem w okolicy.
Naprawdę? Boże.
To wspaniały człowiek.
Oczywiście, że tak.
Rozdzielmy się i zobaczmy, co z tego wyniknie.
Kto gdzie ma iść?
Ja wezmę trójkąt.
A ty?
Dayira.
- Dayira. - Czyli kółko?
Tak.
Wygląda jak księżyc z mojego rodzinnego miasta.
Została gwiazda i parasol.
Ty pierwszy.
- Mogę? - Tak.
W takim razie wezmę parasol.
Parasol?
Dlaczego?
Dostawałem ochrzan od mamy, bo zawsze gubiłem parasol.
W końcu dawała mi same popsute.
Chciałem mieć dobry parasol, jak inne dzieci.
Nie chce pan gwiazdy? Chce się pan zamienić?
Nie, gwiazda mi pasuje.
W obecnych czasach rzadko widujemy gwiazdy.
Dobra, ruszajmy.
Kiedy będziemy wiedzieć, w co się bawimy, obmyślimy plan.
Gi-hun.
Tak?
Nieważne.
Czas na podjęcie decyzji minął.
Ujawnimy teraz zasady gry.
Zawodnicy proszeni są o wzięcie po jednym pojemniku.
Otwórzcie go i sprawdźcie zawartość.
PLASTER MIODU
Kółko?
Druga gra to gra w plastry miodu.
Kształt, który wybraliście, to kształt, który musicie wyciąć.
Mam przerąbane.
Macie dziesięć minut.
Zaliczycie zadanie, jeśli w dziesięć minut wytniecie kształt.
Zaczynajmy grę.
Czekaj…
Daj mi jeszcze…
Proszę. Jeszcze…
Nie, przepraszam.
Oszczędź mnie.
Proszę…
Gracz 111, zaliczone.
Gracz 67, zaliczone.
Udało mi się. Kółko.
Kółko.
Gracz 199, zaliczone.
Gracz 210, zaliczone.
Gracz 224, zaliczone.
Gracz 246, zaliczone.
Gracz 73, zaliczone.
Numer 29.
Gracz 72, zaliczone.
- Tak? - Jakie masz dziś obowiązki?
- Gracz 34, zaliczone. - Dzisiaj…
Numer 29, masz wynosić wyeliminowanych.
Czemu już tu jesteś?
- Przepraszam. - Gracz 44, zaliczone.
Pogubiłem się.
Zaczekaj tu do końca gry.
Porozmawiamy o tej pomyłce.
Gracz 32, zaliczone.
W lewo.
Gracz 122, zaliczone.
Gracz 29, zaliczone.
Gracz 218, zaliczone.
Gracz 357, zaliczone.
Gracz 83, zaliczone.
Roztopił się.
Tak. Mogę go roztopić od tyłu.
Linie są cieńsze, więc się roztopią.
Gracz 212, zaliczone.
Gracz 196, zaliczone.
Gracz 244, zaliczone.
Gracz 69, zaliczone.
Gracz 70, zaliczone.
Gracz 456, zaliczone.
Druga gra za nami.
Zwycięzcy gracze proszeni są o opuszczenie placu.
Zabierz ręce.
Cholera.
Dupki!
Cholera.
Co to za chora gra?
Czemu jedni dostali prosty kształt,
a inni utknęli na trudnym?
Nie zbliżajcie się, dupki!
Zabiję tego drania.
Naprawdę go zabiję.
Zdejmij maskę.
Ściągaj maskę, no już!
Odwróć się.
Taki młody chłopak…
Dlaczego tak skończyłeś?
Pamiętajcie.
Gdy dowiedzą się, kim jesteście, już po was.
Numer 29.
Zaczekaj tu do końca gry.
Porozmawiamy o tej pomyłce.
Napisy: Kamila Krupiński